Rasim Ozan Kütahyalı bugün rejimin gözden çıkardığı son aparat gibi sahnenin ortasına bırakıldı. Dün aynı sofrada oturan yandaşlar, şimdi vurmak için sıraya giriyor. Totaliter sistemlerin düzeni değişmiyor: Önce kullandığını parlatıyor, sonra sosyal ölüme mahkûm ediyor. Bugün Rasim’e ‘çakanların’ yarın aynı konvoyun hedefi olmayacağını kimse garanti edemez. Çünkü bu düzenin çöplüğü dolu, döngüsü de acımasız.
M. NEDİM HAZAR | YORUM
Son günlerde ekranda ve sosyal medyada bir tür konvoy oluşmuş durumda. Yazarlar, gazeteciler, Saray beslemesi kanalların haber spikerleri, kalemşorları, tekmili birden yüklendikçe yükleniyor, abandıkça abanıyor. Hele Cem Küçük gibi süzme yandaşlar “Pis buruncu” edasıyla Allah ne verdiyse abanıyor. Hedef: Rasim Ozan Kütahyalı. Sadece bir akşam bu konvoydaki en az 50 kişi, belki de daha fazlası, aynı adamdan bahsediyordu. Her biri, kendi “yapaylığı” kadar yapay bir öfkeyle, kendi “gerçekliği” kadar gerçek olmayan suçlamalarla.
Rasim’i bilirsiniz. “Bizim Rasim” diye bilinir bazı çevrelerde. Çıkmadık ekran bırakmamıştı vakti zamanında. Herhangi bir haber kanalında aniden karşınıza çıkıverirdi. Sıkı bir iktidar savunucusu, ağır bir muhalefet eleştirmeniydi. Dediklerinde öyle aman aman bir tespit ya da “Vay be.” dedirtecek bir şey de olmazdı; işin içine biraz gizem katıp sanki bir yerlerden kendisine haber uçuruluyormuş havası verirdi ve çoğunluk bunu her seferinde afiyetle yerdi. Açıkçası sanırım Saray da bundan rahatsız değildi; iktidar adına racon kesen bir adam kontrol dışına çıkmadıkça zararsızdı nasılsa. Rejimin koşturmak istediği her yerde koşan adam.
Bence Rasim’in üzerinin çizilmesinin iki sebebi olabilir. İlki, AKP içerisinde “Bu tekke bizim.” diyen kliğin temizlik operasyonu. Artık Rasim gibi aparatlara ihtiyaçlarının kalmadığını, arzu ettikleri rejimin son tuğlalarını koymaya çalıştıkları şu dönemde, bir tür tasfiye hareketi. İkincisi ise Saray rejiminin tökezlediğini görüp geleceğe yatırım adına CHP’ye yanlayan Rasim’in verdiği rahatsızlık. Bu ikisinden biridir ama emin değilim hangisi olduğundan.
Running Man döngüsü
Stephen King’in “Running Man” romanını okuyanlar bilir. Köşeye sıkışan insanı, rejim aygıtı hâline getiren totaliter sistemin makinesi. Başrolü oynayan adam, sistemin işçisidir bir zamanlar. Sonra, sistemin artık ona ihtiyacı kalmadığı gün, o adam “koşturulan” kişiye dönüştürülür. Hani damgası yer ve o sistemde hainler ölümcül bir yarışa katılmak zorundadır. Canlı çıkmak mümkün değildir o yarıştan. Tüm hayatı, tüm geçmişi, tüm beslenme alışkanlıkları, tüm kişisel ilişkileri, kamunun merakını çeken bir eğlence malzemesine çevrilir. Kaçmaya çabalar ama kaçamaz. Çünkü sistem, kaçanı yakalar ve ölümcül pistin ortasına atar!
Çeyrek asırdır bu senaryo, distopyadan sosyal rasyonaliteye dönüşmüş durumda Türkiye’de. Bir iktidarın, kendi aleyhine kullanılabilecek herhangi bir malzemeyi geri kazanması, onu sosyal ölüme tabi tutması, rejim medyasının her unsuruna “vur” emrini vermesi artık Hollywood senaryosu değil, AKP Türkiye’sinde normal.
İşte bu sebeple Rasim’in kalemi kırıldığı anda muazzam bir konvoy oluşturuldu: Rasim’e vurma konvoyu!
Karakterin yokluğu: Otuz yıllık bir gözlem
Açıkçası bu düşene vurma konvoyu oluşturma özelliğimizi yaklaşık 15 yıl önce iyiden iyiye fark etmiş biri olarak Rasim Ozan Kütahyalı’nın tıynetini yaklaşık 20 yıl öncesinden görmüştüm. Bir dostum akşam beni aradı ve muhtemelen Beyaz TV için, “Televizyonu aç, ROK senden bahsediyor.” dedi. Hayırdır! Tanımam etmem, normal hayatta bir kez bile karşılaşmadığım biri. Sadece medyadan ismen biliyorum. Televizyonu açtım, benden “Bizim Nedim” diye bahsediyor. O an anladım ki samimiymiş gibi gösterdiği herkesle böylesi bir ilişkisi var bu elemanın! Açıkçası çok da önemsemedim. Ve malum kader, farklı yollara savurdu bizi. Biz sürgün olurken o Saray’a yalaka olmayı tercih etti.
Düşene vurma defomuz ne zamandan beri karakterimiz oldu bilmiyorum ama bu toplumun, bu coğrafyanın, özellikle de medya ve siyaset çevresinin böyle olduğunu çok iyi biliyorum. Düne kadar baş üstüne konulan birisi, birkaç dakika içinde aşağılıkların aşağısına indirgenebilir. Bunun için mantık ve nedensellik üretme artık o yandaşın kendi retoriğine ve kalibrasyonuna kalıyor. Bakınız Ahmet Hakan. Aslında hiçbir mantığa, vicdani gerekçeye de ihtiyaçları yok ya neyse. Rasim harcanmışsa demek ki gerekiyormuş da diyebilirler ve kimse de bunu yadırgamazdı. Sarayımız en iyisini bilir!
Hukuk yok. Hiçbir adalet yok. Sadece kimin gücü yettiğidir. Kimin söz söyleme yetkisini, kim kendisine emanet etmiştir.
Elbette Saray her şeyin en doğrusunu biliyor ve yaptığına göre bir bildiği vardır muhakkak!
Rejimin çöplüğü: Bir çeyrek asırlık birikim
AKP’nin çeyrek asırlık tarihine baktığınız zaman bu iktidarın çürüğe çıkardığı aparatlarını hemen çöpe atmayıp sosyal olarak ölüme mahkûm ettiğini göreceksiniz. İtibarsızlaştırıyor ve bir daha ayağa kalkamayacak derecede bitiriyor.
Abdullah Gül bir zaman için Erdoğan’dan bile önceydi; sonra ne oldu? Ali Babacan bir zaman için “Ekonomi Bakanı” idi; sonra ne oldu? Davutoğlu bir zaman için “Başbakan” idi; sonra ne oldu? Bakınız Saray’ın çöplüğüne; tıka basa aydınlar, akademisyenler, din adamları, gazeteciler göreceksiniz. Pis kokular arasında, çöp poşetinin içinde, itibarları beş para etmez hâlde yatıyorlar!
Ve evet, herkes biliyor ki Rasim bu zincirin son halkası ama son değil. Çünkü bu sistem, aparatlarını kullandıktan sonra her zamanki gibi doğrudan çöpe yollamıyor; önce itibarsızlaştırıp sosyal ölüme mahkûm ediyor, sonra yallah çöplüğe!
Her yandaş potansiyel ROK’tur!
İşin acı tarafı, bugün Rasim’e vuranların kahir ekseriyetinin yandaş olması. Yine bakınız Ahmet Hakan, Cem Küçük. Yarın Ahmet Hakan’ın bir anda Rasim’in durumuna düşmeyeceğini bu ülkede kim garanti edebilir ki?
Ama yandaşlara sevabına bir hatırlatmada bulunayım.
AKP iktidarı bir gün tökezledi mi bugün Rasim’e çakmak için kuyruk oluşturan yandaşlar da aynı muameleyi görecek. Hem de daha şiddetli bir şekilde. Vaktiyle Cem Küçük’ün dediği gibi haysiyetlerini onursuzca sattıkları için gidebilecekleri ülke filan da yok bu güruhun.
Buraya yazıyorum; işte o gün pek çok yandaş benzer şekilde sosyal infazdan geçecektir. İlkokul karnelerine kadar ortalığa saçılacak, kişisel ilişkileri, suç ve kabahatleri birer birer, abartılarak, uydurularak ortalığa dökülecektir.
Bunun bir tehdit filan olmadığını da en iyi yandaşlar bilecektir. Zira âdetullah da böyledir, tarih de bunu söylüyor ve ispatlıyor bize. Çünkü totaliter sistemlerin doğasında bu döngü vardır. İç hiyerarşisi ne kadar kesin olursa olsun, bir gün gözden düşen hizmetkâr sosyal ölüme mahkûm edilir.
Günümüz infaz konvoyundaki kalemşor bunu biliyor mu, emin değilim.
Hasılıkelam söylemek istediğim şu:
Evet, vurun Rasim’e. Alenen, inceden, sinsice tekme tokat girişin. Haysiyetini ipiyle beraber pazara çıkarın. Sıra sıra konvoylar oluşturun. Ama şunu bilin ki vurduğunuz, kendi geleceğinizdeki sizsiniz. Bugün vurmaktaki hızınızı ve hazzınızı, yarın aynı hazzın kendinize uygulanmasını, aynı sıfatların sizin hakkınızda söylenmesini, aynı konvoydaki başkalarının sizi vuruşunu bekleyerek bir nebze olsun insaf sınırlarına çekin.
Deminden beri anlatıyorum: Mevzu sadece her devrin adamı, karaktersiz birinin hüsranla biten trajik hikâyesi değil. Totaliter bir rejimin kendi aparatlarına uyguladığı standart muameledir. Ve bu rejim gidene kadar bu döngü tekrar edecektir. Yani her yandaş bir gün Rasim olmayı tadacaktır!
Rasim, bir zamanlar Saray’ın koşturmak istediği her yerde koştu. İstenen tarafa küfretti. İstenen kişiyi infaz etti. İstenen algı için canhıraş çalıştı. Açıkçası cukkayı da sağlam tutmuş! Ve fakat eninde sonunda bir gün düşeceğini hesap edemedi. O kadar ki milyonları transfer ederken bile tedbir almayı düşünmedi. Hatırlayın, Mehmet Akif Ersoy ne demişti: “Beni kimse havaalanında durdurup arayamaz!”
Tarih belki de en sabırlı yargıç. Rasim’in sosyal ölümü, sadece bir yandaşın ibretlik öyküsü değil. Bir dönemin kapanış ritminin hızlanması, bir çağın sonunun işaret fişeği. Yine tarih bize gösteriyor ki zalim bir sistem en fazla üç nesil dayanabiliyor.
Bilmeyenler ise konvoy oluşturan yandaşlar. İktidar sarhoşluğu tam da böyle bir şey. Ve biz bundan sonra hemen her gün yeni bir Rasim görmeye hazırlıklı olalım. Kim bilir, belki de sıra Ahmet Hakan’a gelmiştir!
Kaynak: Tr724
***Mutluluk, adalet, özgürlük, hukuk, insanlık ve sevgi paylaştıkça artar***
