Siyonizm ve Filistin direnişi

YÜKSEL DURGUT | YORUM

“Gidin, bu toprakları alın! Kimin bu topraklar?

Hiç kimsenin! Bu Tanrı’nın topraklarını alın.

Tanrı toprakları insanlara verir.

Tanrı Afrika’yı Avrupa’ya sunar. Alın!”

Victor Hugo

Siyonist yerleşimci-kolonizasyon zihniyetini tam anlamak için, erken dönem Avrupa ideologlarının ne dediğine bakmak gerekiyor. Birçok Avrupalı Siyonist düşünürün söyledikleri, Siyonizm’in neden bu şekilde davrandığını ve Filistin direnişinin neden kaçınılmaz olduğunu ortaya koyuyor.

Bu uzun süreli savaş, birçok küçük savaşla devam ediyor ve zafer ile yenilgi genellikle kişisel bakış açılarına bağlıdır çünkü savaş genellikle net bir sonuç getirmez. Hamas’ın eylemleri, apartheid (ırk ayrımcılığı) düzeninin bir parçasıdır. Hamas’ı sadece bir “terörist” grup olarak görmek, baskın devletlerin gücünü kullanma şeklidir.

Filistin tarihini ciddi bir şekilde inceleyen herkes, şiddetin 7 Ekim’de başlamadığını bilir. O güne odaklanmak, Batılı hükümetler ve İsrail tarafından anlatıyı kontrol etme çabasıdır.

İsrail Devleti’nin kurulmasında önemli bir rol oynayan militan Siyonist Revizyonist hareketin kurucusu Vladimir Ze’ev Jabotinsky, “Toprak, fazla toprağa sahip olanlara değil, hiç toprağa sahip olmayanlara aittir. Ve bu kadar büyük bir toprak sahibi ulus karşı çıkar ki bu gayet doğal ve zorla boyun eğdirilmelidir. Zorla uygulanan adalet, adalet olmaktan çıkmaz.”

Modern Siyonizm’in kurucu babası olarak bilinen Theodor Herzl, “Biz onlara vaat edilmiş topraklara giden yolu gösteriyoruz; ve muhteşem bir coşku gücü, korkunç alışkanlık gücüne karşı savaşmak zorunda.”

İsrail, Gazze’de ve işgal altındaki Filistin topraklarında Filistinlilere karşı yavaş ve sistemli bir şiddet uygulamıştır. Bu gerçekler, Batı’nın baskın sembolü olan çirkin yerleşimci-kolonyal projeyi desteklemek için göz ardı edilmiştir.

İsrail’in Gazze’de 8 aydır devam eden saldırıları, her türlü silahlı çatışmanın üç temel ölçütü olan; “Operasyonel, diplomatik ve stratejik” alanlarda başarısızlıklarını gözler önüne seriyor. İsrail, modern askeri donanım ve teknolojiye sahip bir orduya sahip. Hedefli saldırılar için etkileyici istihbarat yetenekleri var ama bu yetenekler şu ana kadar ‘operasyonel’ alanda bir başarıya dönüşmedi.

Hamas, hafif piyade birliği gibi hareket ediyor. Savaşçı sayısı az ve ekipmanları sınırlı. ABD’den destek alan İsrail’in aksine, Hamas sürekli bir ekipman akışına sahip değil. İsrail, Gazze şehri ve kuzey Gazze’yi temizlediklerini iddia etse de, İsrail Savunma Kuvvetleri (IDF) hala Jabalia ve Nusairat’ta ve Hamas savaşçılarıyla yakın çatışmalar yaşıyor. Güneydeki Rafah operasyonunun, kalan dört Hamas taburunu bitirmek için gerekli olduğu söylenmişti, ama en şiddetli savaşlar hala kuzey Gazze’de devam ediyor.

İsrail, diplomatik ve stratejik olarak zor durumda. Birleşmiş Milletler Genel Kurulu, Filistin’in tam devlet statüsünü büyük bir çoğunlukla kabul etti. İrlanda, Norveç ve İspanya gibi üç Avrupa ülkesi Filistin’i tanıdı, Belçika, Fransa, Slovenya ve Malta ise uygun zamanda tanıyacaklarını belirtti.

İsrail’in Gazze’ye yönelik bombardımanları, ülkenin uluslararası alanda daha da yalnızlaşmasına yol açtı. Hamas ve Filistin İslami Cihad (PIJ) savaşçıları saklanıp tekrar ortaya çıkarak saldırılar düzenliyor. ABD istihbaratına göre, Hamas savaş sırasında binlerce yeni üye kazandı, bu da örgütün direncini artırdı.

Siyonist kolonyalizm hedefi, devlet ve toplumu birleştirmektir. Siyonist olmak, İsrail’in Yahudi ulusal evi olması gerektiğine inanmak ve Yahudi halkını İsrail devleti ile bir tutmaktır. Bu devlet nasıl korunacak? Gerekirse, güç kullanarak.

Jabotinsky’nin dile getirdiği gibi: “Siyonist kolonizasyon ya durmalı ya da yerli nüfusa rağmen devam etmelidir. Bu, sadece yerli nüfustan bağımsız bir güç tarafından korunarak devam edebilir.”

Bu duvar, egemenlik ve koruma için bir metafordur. Arapları boyun eğdirmek için fiziksel, hukuki, ekonomik ve askeri önlemler almaya zorlar. Mamdani, bu sorunun Güney Afrika deneyimi ile çözülebileceğini savunuyor: “Siyonizmden arındırma, devleti ulustan ayırmayı gerektirir. İsrail’in tüm vatandaşları için bir devlet olmalıdır.”

Bu görüş, iki devletli çözümün yetersiz olduğunu ve Filistinlilerin egemenliğini tanımadan Yahudi devletini güvence altına almanın tehlikeli olduğunu gösteriyor. Hamas’ın eylemlerinin tarihi bir bağlamı var ve Filistin direnişinin neden kaçınılmaz olduğunu açıklıyor. Siyonist kolonyalizm ve ona karşı mücadele, bölgedeki çatışmanın temel unsurlarını oluşturuyor.

Mart ayında, Polonya’nın yeni başbakanı iki röportajında da Avrupa’nın 1939’u andıran bir “savaş öncesi dönemde” olduğunu söyledi. Bu, Rusya’nın Ukrayna’daki kazanımlarına bir göndermeydi. Baltık ülkeleri her geçen gün daha da endişeleniyor. Sırbistan, Macaristan ve Slovakya gibi ülkelerde ise Rusya yanlısı liderler iktidarda. Macaristan, Haziran ayında AB’nin dönem başkanlığını da üstlenecek.

Aşırı sağ partiler Avrupa’da Pazar günü sona eren AP seçimlerinde yükselişe geçti. Avusturya’daki Özgürlük Partisi ve Fransa’daki Marine Le Pen’in Ulusal Birliği, Rusya’yı büyük bir güvenlik tehdidi olarak görmüyor. Ancak, Rusya yanlısı ya da karşıtı olmalarına bakılmaksızın, Avrupa’daki aşırı sağ partiler milliyetçi gündemlerini ilerletmeye ve bu ölçüde AB’yi zayıflatmaya hazır.

ABD iç siyaseti karışık ve Başkan Joe Biden zor durumda. İsrail’i desteklerse (ki destekliyor), Demokrat Parti’nin liberal ve ilerici oylarının büyük bir kısmını kaybedecek. İsrail’e sert davranırsa, Cumhuriyetçilere ve Donald Trump’a karşı bir koz vermiş olacak. Kim kazanırsa kazansın, Amerikan siyaseti ve toplumu daha da kutuplaşacak.

Ukrayna’daki savaş Rusya lehine devam ederse, Avrupa’nın gerçekten bir bütün olarak kalması zaten mümkün değil.

ABD’nin Çin ile artan rekabeti, dünya siyasetini daha da karmaşıklaştırıyor. Birbiriyle alakasız gibi görünen birçok olay, dünya sahnesinde yeni bir düzen hazırlıyor. Bu yüzden, Hamas’ı hem şu anda hem de genel olarak Filistin direnişinin ön safında görmek gerekiyor.