Uzun yıllardır resim çalışmalarını sürdüren Mümin Candaş, doğa ile insan arasındaki ilişkiyi, yaşanmışlıkların mekânlarda bıraktığı izler üzerinden ele alıyor. Sanatçının resimlerinde Anadolu’nun kırsal mimarisi, eski köy evleri, zamanla yıpranmış duvarlar, kiremit çatılar, dar sokaklar ve kentlerin değişen dokusu öne çıkıyor. Bir zamanlar insanların yaşadığı, çalıştığı, sevinçlerini ve kederlerini paylaştığı bu mekânlar, Candaş’ın tuvalinde yeniden hayat buluyor.
Sanatçının resimlerine bakıldığında ilk dikkati çeken, çizginin güçlü varlığı oluyor. Mimari yapıları oluşturan yatay ve dikey çizgiler, kimi zaman birbirini keserek yoğunlaşıyor, kimi zaman renklerin arasında kayboluyor. Eski yapıların pencereleri, kapıları, duvarları ve çatıları ayrıntılı biçimde işlenirken doğanın kendine özgü hareketliliği de kompozisyonun bir parçası hâline geliyor. Bu yaklaşım, resimlere hem belirgin bir mimari düzen hem de hareketli bir anlatım kazandırıyor.
RENKLERİN VE ÇİZGİLERİN OLUŞTURDUĞU DÜNYA
Candaş’ın resimlerinde renk, anlatımın önemli unsurlarından biri. Kimi çalışmalarında kırmızı ve turuncunun oluşturduğu sıcaklık, mavi ve morun güçlü karşıtlığıyla buluşuyor. Kent dokusunu ele aldığı resimlerinde yapılar üst üste yükselirken yoğun çizgiler ve canlı renkler, izleyicinin gözünü kompozisyonun farklı noktalarına taşıyor.
Anadolu evlerini konu alan çalışmalarında ise daha sakin bir renk dünyasıyla karşılaşılıyor. Yeşilin farklı tonları, sararmış otlar, toprak renkleri, kırmızı kiremitler ve açık mavi gökyüzü, kırsal yaşamın izlerini taşıyor. Dağların eteklerine yerleşmiş eski bir ev, bahçesindeki ağaçlar, ahşap çitler ve uzakta uzanan tepeler, bir manzara resminin ötesinde, o coğrafyada sürdürülen yaşamın parçaları olarak beliriyor.
Sanatçı, ayrıntılı çizgileriyle yapıların yıpranmış yüzeylerini görünür kılarken renk kullanımıyla da bu mekânlara yeni bir canlılık kazandırıyor. Eski bir evin duvarındaki çatlak, kapanmış bir pencere ya da yıllardır kullanılmadığı hissedilen bir kapı, resmin bütünlüğü içinde önem kazanıyor. İnsan figürünün bulunmadığı bu mekânlarda, insanın geçmişteki varlığı hissediliyor.
BARINAKLAR VE İNSANIN AİDİYET ARAYIŞI
Mümin Candaş’ın sanatında önemli bir yere sahip olan “Barınaklar” serisi, insanın doğa ve mekânla kurduğu ilişkinin farklı yönlerini ele alıyor. Terk edilmiş evler, yalnızlaşmış mimari yapılar ve zamanla doğanın içinde kaybolmaya başlayan yaşam alanları, sanatçının resimlerinde bellek, aidiyet ve geçicilik kavramlarıyla ilişkilendiriliyor.
Bu yapılarda zamanın etkisi açıkça görülüyor. Duvarlar aşınıyor, çatılar eskiyor, çevrelerinde yabani otlar büyüyor. Bir zamanlar insanların yaşamını sürdürdüğü evler, yıllar içinde sessizliğe bırakılıyor. Candaş, bu değişimi kendine özgü resim tekniğiyle yorumlayarak izleyiciyi mekânların geçmişi üzerine düşünmeye yöneltiyor.
Sanatçının kullandığı keskin çizgiler, yapıların mimari karakterini belirginleştirirken kaligrafik ayrıntılar yüzeylerde hareketli bir doku oluşturuyor. Perspektif anlayışı, boşluk ve doluluk dengesiyle birleşiyor. Özellikle eski yapıların doğayla iç içe geçtiği kompozisyonlarda, insan eliyle yapılanların zaman karşısındaki kırılganlığı öne çıkıyor.
Mümin Candaş, barınak kavramına yaklaşımını şu sözlerle anlatıyor:
“Barınaklar, sadece çatısı olan yapılar değil. İnsanın içinde taşıdığı, güvence aradığı, ama bir türlü dolduramadığı boşluklar… Bir kayık, nasıl denize tutunursa biz de bu boşluklara tutunuruz. Çizgilerim, bu tutunma çabasının izleri…”
Sanatçının bu sözleri, resimlerinde ele aldığı mekânların düşünsel arka planını da ortaya koyuyor. Ev, insanın kendini güvende hissettiği, anılarını biriktirdiği, hayatının önemli bir bölümünü geçirdiği yer olarak anlam kazanıyor. O evlerin terk edilmesiyle geride kalan izler ise bireysel belleğin yanında toplumsal hafızanın da bir parçasına dönüşüyor.
Candaş’ın resimleri, Anadolu’da giderek azalan geleneksel yapıların ve değişen yaşam biçimlerinin izlerini de taşıyor. Kırsaldan kente göçün, terk edilen köylerin ve dönüşen mahallelerin geride bıraktığı mimari miras, sanatçının resimlerinde farklı bir bakış açısıyla yeniden değerlendiriliyor.
EĞİTİMCİLİKTEN SANAT ÜRETİMİNE UZANAN BİR YAŞAM
1971 yılında Trabzon’un Beşikdüzü ilçesinde doğan Mümin Candaş, 1994 yılında Karadeniz Teknik Üniversitesi Fatih Eğitim Fakültesi Resim-İş Öğretmenliği Bölümü’nden mezun oldu. Eğitimcilik yaşamına 1995 yılında Hatay’ın Samandağ ilçesinde başladı. Bir yıl sonra İstanbul Şişli Sait Çiftçi Ortaokulu’na atandı.
1996 yılında İstanbul Teknik Üniversitesi Çevresel ve Görsel Sanatlar Yüksek Lisans Programı’na kabul edilen Candaş, yüksek lisans eğitimini 2000 yılında tamamladı. 2002 yılından bu yana Trabzon Akçaabat Güzel Sanatlar Lisesi’nde görsel sanatlar eğitmeni olarak görev yapan sanatçı, eğitimcilik çalışmalarını resim üretimiyle birlikte sürdürüyor.
2013-2025 yılları arasında Karadeniz Plastik Sanatlar Derneği Başkanlığı görevini üstlenen Candaş, bölgedeki plastik sanatlar çalışmalarına ve sanatçıların bir araya gelmesine yönelik etkinliklerde yer aldı. Bugüne kadar 13 kişisel sergi açan sanatçı, ulusal ve uluslararası çok sayıda karma sergiye, sanat fuarına ve resim çalıştayına katıldı. Ayrıca çeşitli sanat etkinliklerinde küratörlük görevleri üstlendi.
Resim çalışmalarını kendi özel atölyesinde sürdüren Mümin Candaş, sanat üretiminde derinlik kavramının fiziksel ve ruhsal yansımalarına odaklanıyor. Mekânların görünür özelliklerinden yola çıkarak insanın yaşadığı çevreyle kurduğu bağı araştırıyor.
“DÜŞ İZİ” BUGÜN AÇILIYOR
Mümin Candaş’ın “Düş İzi” sergisi, doğanın içinde varlığını sürdüren eski evlerden yoğun kent dokusuna uzanan resimleriyle izleyiciyi farklı mekânların dünyasına davet ediyor. Sergide öne çıkan çizgi, renk ve mimari ayrıntılar, sanatçının yıllar içinde geliştirdiği resim anlayışını yansıtıyor.
Ankara Sava Sanat Galerisi’nin ev sahipliği yaptığı serginin açılış kokteyli, bugün (13 Kasım Cuma) saat 18.00-20.30 arasında gerçekleştirilecek. Mümin Candaş’ın “Düş İzi” adlı kişisel sergisi, 28 Kasım 2026 tarihine kadar sanatseverlerle buluşmayı sürdürecek.
***Mutluluk, adalet, özgürlük, hukuk, insanlık ve sevgi paylaştıkça artar***
