Erdoğan kendi kurduğu oyunu kaybeder mi?

YORUM | ABDÜLHAMİT BİLİCİ

Erdoğan, yıllardır seçimle yenemediği rakiplerini yargı sopasıyla tasfiye etmeye çalışıyor. Son hamlesi ise Türkiye siyasetinin en köklü partilerinden CHP’yi fiilen ele geçirmek oldu.

Önce İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanı ve muhalefetin cumhurbaşkanı adayı Ekrem İmamoğlu’nu hapse attı. Ardından, rejimle iş birliği yapmaktan rahatsızlık duymadığı görülen eski genel başkan Kemal Kılıçdaroğlu’nu, siyasi saiklerle verilen mahkeme kararlarıyla CHP’nin başına getirerek ana muhalefet partisini kontrol altına aldı.

Bununla da yetinmedi. Muhalefete mensup onlarca seçilmiş belediye başkanını tutukladı, CHP’nin sandıkta kazandığı belediyeleri kanguru mahkemeleri aracılığıyla AKP’ye devretti. Demokrasiye ve hukuk devletine ait ne varsa sistematik biçimde tasfiye edilmeye devam ediyor.

Bu şartlar altında CHP’nin seçilmiş genel başkanı Özgür Özel ve partinin büyük çoğunluğu için yeni bir siyasi hareket başlatmaktan başka seçenek kalmadı.

Ortaya çıkan tablo son derece çarpıcı. CHP’nin 81 il başkanından 74’ü Özgür Özel’in yanında yer aldı. Yeni partinin kurucuları arasında 87 ila 93 milletvekilinin bulunması bekleniyor ve bu sayının daha da artacağı belirtiliyor. Özgür Özel, partinin adının büyük ihtimalle “Yeni Parti” olacağını ve kuruluş dilekçesinin bu hafta verileceğini açıkladı.

İşin ironik tarafı ise şu: Erdoğan, muhalefeti yok etmek için attığı her adımla, onu yeniden inşa ediyor olabilir. İlk kamuoyu yoklamaları, tüm baskılara rağmen yeni partinin AKP’yi dahi geride bırakarak Türkiye’nin en fazla destek gören siyasi partisi hâline gelebileceğini gösteriyor.

Erdoğan’ın hukuk ve demokrasi dışı yöntemleri muhalefeti ortadan kaldıramadığı gibi, Türkiye’nin uluslararası itibarına da ağır zarar veriyor. Üstelik hem Türkiye’de hem de dünyada, Erdoğan’ın demokratik bir liderden çok bir diktatör gibi davrandığı yönündeki kanaati güçlendiriyor.

Bu noktada Erdoğan’ın, Nikaragua lideri Daniel Ortega’nın yolundan giderek seçimleri tamamen kaldırdığını ilan etmesi belki de daha dürüst bir tercih olacaktır. Çünkü bugün yaptığı şey, seçimleri koruyormuş gibi yaparken, seçimle gelenleri yargı eliyle tasfiye etmekten ibaret.

Kimse Erdoğan’ın burada duracağını düşünmemeli. Mevcut anayasa uyarınca yeniden cumhurbaşkanı adayı olması mümkün olmayan ve serbest ve adil bir seçimde kazanma şansı giderek azalan Erdoğan’ın, iktidarını korumak için yeni hamleler yapacağı açıktır. Özgür Özel’in tutuklanması ya da yeni partinin kuruluş ve faaliyetlerinin engellenmesi yönündeki girişimler hiç kimseyi şaşırtmayacaktır.

Ancak Erdoğan’ın hesaba katmadığı bir ihtimal daha var.

Eğer Özgür Özel ve arkadaşları, yeni partiyi sadece CHP’nin devamı olarak değil, demokrasiyi, hukukun üstünlüğünü, kuvvetler ayrılığını ve temel hak ve özgürlükleri savunan bütün toplumsal kesimlerin ortak adresi hâline getirebilirlerse, Erdoğan kendi kurduğu oyunda en büyük yenilgiyi yaşayabilir.

Muhalefeti tarihî parti kimliğinden koparmaya zorlayan Erdoğan, farkında olmadan daha geniş, daha dinamik ve daha kapsayıcı bir demokratik ittifakın doğmasına zemin hazırlıyor olabilir. CHP’nin geleneksel sınırlarını aşan, merkez sağdan muhafazakârlara, Kürtlerden liberal demokratlara kadar geniş bir kesimi buluşturabilecek yeni bir siyasi hareket, Erdoğan’ın yıllardır inşa ettiği kutuplaşma siyasetini boşa çıkarabilir. Hele bir de, sarayın, muhalifleri sindirip tek adam rejimi kuriçin uydurduğu ama AİHM’in, BM’nin, Interpol’ün, AB’nin, ABD’nin ve demokratik hiçbir ülkenin ciddiye almadığı fetö yaftasını sıkça kullanmayı terkedip, ayrım yapmadan herkes için hukuk ve demokrasiyi savunan, özellikle ekonomik açıdan çok zor durumdaki kitlelerin derdine derman olacak bir vizyon ortaya koyabilirse.

Muhalefeti zayıflatmak isterken onu güçlendirmek, otoriter liderlerin tarih boyunca düştüğü en büyük siyasi hatalardan biridir. Erdoğan’ın da aynı hatayı yapıp yapmadığını önümüzdeki dönemde göreceğiz.

Artık mesele yalnızca CHP’nin ya da yeni kurulacak partinin geleceği değildir. Asıl soru şudur:

Can çekişen Türk demokrasisi, küresel güçlerin desteğini arkasına almış bir tek adam rejiminin saldırıları karşısında hayatta kalabilecek mi? Yoksa Erdoğan, Türkiye’yi tam anlamıyla bir diktatörlüğe dönüştürme projesinde başarılı mı olacak?

Önümüzdeki aylar, sadece Türk siyasetinin değil, Türk demokrasisinin kaderini de belirleyecek.

Kaynak: Tr724
***Mutluluk, adalet, özgürlük, hukuk, insanlık ve sevgi paylaştıkça artar***