Doğanın sunduğu zenginliklerin, insanlığın uzun uğraşlarla kazandığı değerlerin yaşadığı topraklarda da çiçeklenmesini ister yurdunu seven.
Tüm gücü, birikimi ve yeteneğiyle bu çiçeklenmeye katkıda bulunur.
Yoksa üzerinde yaşadığı toprakları sevmekle yurt sevilmiş olmaz.
İnsan olma bilincine varan, toprağını yurt kılan Cumhuriyete borçluluk duygusunu taşıyanların insan onurunu, yurtlarını koruma sorumluluğu doruktadır bugün.
YURTSEVERLİK DEYİNCE
“Hiçbir ateş başlı başına yüzyılların sınavına dayanamamış, er geç sönüp geçmiştir… Her sönen ateşin içerisinde başka ateşler yanıp insanlığa yeni gelişme olanakları, yeni mutluluk yolları getirir… Ateşi diri tutmanın yolu onu durmadan tazelemektir. Yoksa küllerin içinde gömülüp kalır insan… Türkiye bugün, Atatürk ateşini taze tutmak isteyenlerle onu söndürmeye çalışanlar arasında gizli-açık bir çatışma içindedir” der Vedat Günyol, “Ateş Yakmak” başlıklı yazısında.
Yakın düşünce tarihimizin bu konudaki çatışmalarla dolu olduğunu söyleyen Günyol, “Yurtsever olabilmek için insan olmak gerek. Önce de insan, sonra da insan” der.
“Türk köylüsünün okuyup yazmasını istemeyenlerin, Köy Enstitülerini kötüleyenlerin, yurdun dört bir yanını Kuran kurslarıyla donatıp Anadolu’ya el altından içi hurafe dolu yüz binlerce besmeleli kitap yollayanların, bunları destekleyenlerin, bunlara karşı çıkmayanların yurtsever olamayacaklarını” söyler.
“Yurtseverlik çetin bir iştir, ucu bir çeşit kahramanlığa varan bir iş. Çünkü yurdu sevmek sadece bir gönül, duygu işi değil, bir kafa işidir de. Doğrusu insan için yurdunu sevmenin yolu tektir: O da hem yüreğiyle hem kafasıyla sevmek…” der ve Bu Cennet Bu Cehennem adlı kitabına ad olan yazısında da yurtseverliği işler:
“Yurt sevgisinin doruğuna erişmiş olan Nâzım Hikmet, ‘Bu cennet bu cehennem bizim’ derken cenneti de cehennemi de kendimizin yarattığımızı anlatmak istiyordu.”
Bunun içindir “Biz su katılmamış yurtseverleriz” diyen Nâzım Hikmet’in “Vatan Haini” çığlığı:
“Vatan, kurtulmamaksa kokmuş/ karanlığımızdan,/ ben vatan hainiyim…”
YAŞAMI CENNET KILMAK
Barbarlığa, faşizme yelken açanların egemen olduğu bir toplumda, vicdanını yeşertmeye yürüyenler, yaşamı sanatlaştırarak ölümsüzlük arayışına girenler insanlaşma savaşımını kazanmış olanlardır.
İnsan sanatla insanlaşır diyenlerin sorumluluğu büyüktür.
Örneğin, şiirle: Şairler şiiri, şiir insanı, insan yaşamı güzelleştirir ve yaşam güzelleşince yurdu cennet kılma savaşımı doruğa çıkar.
“Dünya dönecek cennete insanla” dizesiyle insanı güzelleyen Tevfik Fikret, “Bugünkü adımlar hazırlıyor yarını” der ve “Bize bol bol ziya kucakla getir:/ Düşmek, etrafı görmemektendir” dizeleriyle insanın aydınlatılması zorunluluğunu vurgular.
Yurdumuza Cahit Külebi, “… Öpüp başıma koyduğum/ Ekmek gibisin”; Cahit Sıtkı Tarancı, “Bir memleket isterim/ Yaşadığım, yaşanılan değil,/ Yaşanacak dünya olsun”; Enver Gökçe, “Senin emekçin olaydım/ şen olası türküsü/ dost kokusu, dost selamı Türkiye”; Bedri Rahmi Eyüboğlu, “… Bu her yanı meme bu her yanı dudak bu her yanı gül/ Bu zırnık almadan veren habire veren yediveren gül” der.
Turgut Uyar, “Sen vatanımsın, ekmeğimsin” derken Hasan Hüseyin dizeleriyle güzelleştirir yurdu:
“Vatan topraksa eğer/ ormansa nehirse mâdense vatan/ işçiyse köylüyse aydınsa vatan/ yâni yapıp yaratmaksa herşeyi yenibaştan/ sevmeyi yenibaştan/ alkışı yenibaştan”
Yurduna “şahdamarım” diyen Ahmed Arif’in “Vay Kurban” şiirinde de görürüz bu güzelliği:
“… ‘Kim bu cennet vatanın uğruna olmaz ki feda’./ Yiğitlik, sen cehennem olsan bile/ Fedayı kabul etmektir,/ Cennet yapabilmek için seni,/ Yoksul ve namuslu halka./ Bu’dur ol hikâyet,/ Ol kara sevda”
***
Yurtseverlik aşktır, sevdadır; hele bu yurt Cumhuriyetimizse…
***Mutluluk, adalet, özgürlük, hukuk, insanlık ve sevgi paylaştıkça artar***
