Kült komedi Şeytan Marka Giyer, 2006’da dünya çapında büyük bir başarı elde etti, başta Meryl Streep olmak üzere oyuncu kadrosunda Stanley Tucci, Anne Hathaway, Emily Blunt gibi ünlüler vardı, film modayla birlikte erk oyunlarını da anlatıyordu. Yirmi yıl sonra yine David Frankel’in yönetiminde aynı kadro devam filminde yeniden buluştu.
Bu kez senaryo günümüze uyarlandı. Aline Brash McKenna’nın keskin, zeki, iğneleyici kalemi gazeteciliğin, basılı yayın ile dijitalin, sosyal medyanın arasındaki acımasız savaşı karşısında, ikonik moda dergisi Runway’in editörü Miranda ve ekibinin hayatta kalma mücadelesini anlatır.
İşinden atılan araştırmacı gazeteci Andy, moda sektöründe yeni zengin sevgilisi sayesinde yükselen Emily, Miranda’ya sadık tasarımcısı Nigel, dergiyi kurtarmak için birleşirler. Dijitalin, yapay zekânın giderek artan egemenliği karşısında yaratıcılık, nostalji, sanat kaybolmaktadır. Gelecek, yeni teknoloji Miranda’nın üstüne gelmektedir, kendini geri plana mı çekecektir yoksa öngörüsü, zekâsıyla yine zirveye mi çıkacaktır?
YARATICILIK MI, PARA MI?
Film, günümüzün tüm gösterişini, eğlencesini, müziğini, belirsizliğini yansıtır. İş dünyasının, hayatın, müziğin, sanatın her alanında aklınıza ne gelirse gelsin herkes baltalanır, herkes ekonomik zorluklarla karşı karşıyadır.
Meryl Streep oyunculuğunun zirvesindedir, sürekli rol çalar. Arkadan yürürken bile yürüyüşüyle psikolojisini yansıtır. Onun kısa, özlü sözleri, soğuk davranışı otoritesinin dışavurumudur. Yüksek sesle konuşmaktansa alçak sesle konuşmayı yeğler, esin kaynağı Clint Eastwood’dur, Clint asla sesini yükseltmez, otomatik olarak o odadaki en güçlü kişidir. Ünlü kameraman Michael Ballhaus’un oğlu Colin moda dünyasının ışıltısını başarıyla yansıtır. Kadroda karizmatik isimler yer alır: Kenneth Branagh, Justin Theroux, Lucy Liu, Simon Ashley, Heidi Klum, Donatella Versace. Yaratıcılığın, sanatın, dayanışmanın paradan çok daha önemli olduğunu hatırlatan Şeytan Marka Giyer 2 ile moda sektörünün ışıltılı, çekişmeli, kaotik boyutuna tanık oluruz.
TÜNELİN SONUNDAKİ IŞIK
İngilizler gerçekten sosyal dramatik komedinin ustaları. Frank Jones’un yazıp yönettiği Ağzımdan Kaçtı (I Swear) gerçek bir hikâye: Tourette sendromlu John, Davidson’ın ergenlikten yetişkinliğe dek yaşadığı zorlu süreç. 1980’lerde İskoçya’nın küçük bir kasabasında John, bilinmeyen nörolojik hastalık Tourette’le büyür. Tiklerinden, istemsiz şekilde bağırmasından ve küfür etmesinden dolayı babası evi terk eder. Hemşire annesi oğluyla başa çıkamadı. John, ona yardım elini uzatan arkadaşının annesi ruh sağlığı hemşiresi Dottie ile halkevi yöneticisi Tommy sayesinde hayata tutunur. İç dünyasını yeni dostlarına açar, insanların onun hakkında ne düşündüğünü bırakıp onları eğitmeye başlar. Anlaşmazlık, damgalanma, önyargı gibi engellerle dolu varoluşsal çıkmazından kurtulmayı başarır. Tourette hastalığında farkındalık yaratması ve sosyal etkinlikleri sayesinde Kraliçe 2. Elizabeth John’a Britanya İmparatorluğu nişanı verdi (2019). Yönetmen duygusallığa, melodrama kaçmadan komediyle dram arasındaki dengeyi kusursuzca korudu. Biyolojik ailesiyle yaşadığı dönemde sabit olan görüntüler, Dottie’nin evine yerleşince hareketlenir. Mahkeme sahnesi unutulmazdır. Ergen David’de Scott Ellis Watson’ın, yetişkin David’de Robert Aramayo’nun oyunculukları olağanüstüdür. Bu yılki Bafta ödüllerinde erkek oyuncu, yükselen yıldız ödülünü Robert Aramayo, Maxine Peak, Shirley Anderson, Peter Mullan da toplu oyuncu kadrosu ödülünü aldı. 2023’te Nottingham Üniversitesi’ndeki araştırmalara katılan John Davidson 14 yaşından beri kendini hiç bu kadar iyi hissetmediğini söyledi. Tourette hastalığı için araştırmalar sürüyor, en büyük destekse kabullenme, anlayış ve eğitim.
***Mutluluk, adalet, özgürlük, hukuk, insanlık ve sevgi paylaştıkça artar***
