Modern mühendisliğin en büyük çıkmazlarından biri olan malzeme aşınması, North Carolina Eyalet ve Houston Üniversitelerinden gelen haberle tarihe karışıyor. Bilim insanları; uçaklardan uzay araçlarına, rüzgar türbinlerinden otomobillere kadar geniş bir yelpazede kullanılan fiber takviyeli polimerlerin (FRP) ömrünü 15-40 yıl bandından 500 yıla taşıyacak “kendi kendini iyileştiren” bir teknoloji geliştirdi. Proceedings of the National Academy of Sciences (PNAS) dergisinde yayımlanan araştırma, endüstriyel atığı sıfırlayabilecek ve güvenlik standartlarını en üst seviyeye taşıyacak bir dönemin kapılarını aralıyor.
1930’LARDAN BU YANA ÇÖZÜLEMEYEN ‘DELAMİNASYON’ SORUNU BİTTİ
Fiber kompozit malzemeler, hafiflikleri ve yüksek dayanıklılıkları nedeniyle modern sanayinin vazgeçilmezleri arasında yer alıyor. Ancak 1930’lu yıllardan beri bu malzemelerin en büyük zayıf noktası, katmanların birbirinden ayrılması anlamına gelen “delaminasyon” sorunuydu. Yapısal bütünlüğü bozan bu iç çatlaklar, bugüne kadar yüksek maliyetli parça değişimlerine ve güvenlik risklerine neden oluyordu. Geliştirilen yeni malzeme, bu ayrılmayı yapısal bir sorun olmaktan çıkararak malzemenin kendi iç mekanizmasıyla hasarı yok etmesini sağlıyor.
3D YAZICI VE ELEKTRİK AKIMIYLA GELEN ‘KENDİ KENDİNE KAYNAK’
Yeni nesil kompozit malzemenin sırrı, iki aşamalı bir teknolojik entegrasyonda saklı. Mühendisler, fiber yapının arasına 3D yazıcılarla “EMAA” adı verilen özel bir termoplastik iyileştirici tabaka yerleştirdi. Bu tabaka, malzemeyi daha en baştan çatlaklara karşı dört kat daha dayanıklı kılıyor. Malzemenin içine gömülen karbon bazlı ince ısıtıcı katmanlar ise adeta bir sinir sistemi gibi çalışıyor. Yapıda bir hasar oluştuğunda bu katmanlara verilen düşük voltajlı elektrik akımı, termoplastik maddeyi eriterek çatlakların içine akmasını sağlıyor. Böylece malzeme, dışarıdan hiçbir müdahale gerektirmeden kendisini içeriden “yeniden kaynaklıyor.”
ENDÜSTRİYEL ATIĞA SON: ÇEVRECİ VE SÜRDÜRÜLEBİLİR GELECEK
Günümüzde düşük emisyonlu teknolojiler hafif kompozitlere dayanıyor; ancak bu parçaların tamiri zor, geri dönüşümü ise imkansıza yakın olduğu için genellikle çöpe gidiyor. Yeni buluş, sanayideki bu devasa atık sorununun da çözümü olarak görülüyor. Araştırmacılar, bu malzemenin 1.000 kereden fazla onarım döngüsüne girebildiğini saptadı. Yapılan hesaplamalara göre, yıllık periyodik onarımlarla bir uçak gövdesinin veya bir rüzgar türbininin ömrü 500 yıla kadar çıkabiliyor. Bu durum, daha az parça üretimi, daha az hammadde kullanımı ve doğaya bırakılan endüstriyel atığın radikal şekilde azalması anlamına geliyor.
***Mutluluk, adalet, özgürlük, hukuk, insanlık ve sevgi paylaştıkça artar***
