Yapılan yeni bir ulusal araştırma, Y kuşağı annelerinin önceki nesillere göre çok daha ağır bir zihinsel yük altında olduğunu ortaya koydu. Günümüz toplumunda annelik kavramı dönüşürken, bu değişimin bedelini en ağır ödeyen kesim Y kuşağı kadınları oluyor. Talker Research tarafından 2.000 anne üzerinde gerçekleştirilen kapsamlı anket, Y kuşağı annelerinin Baby Boomer kuşağına göre üç kat daha fazla “kırgınlık” hissettiğini belgeledi.
Araştırma sonuçlarına göre, annelerin yarısı zihinsel olarak tamamen tükenmiş durumda. Bu tablonun temelinde ise literatürde “görünmeyen emek” olarak adlandırılan; evin organizasyonu, planlanması ve koordine edilmesi süreçlerinin tamamen kadının omuzlarına bırakılması yatıyor.
ZİHİNSEL TÜKENMİŞLİK VE ‘GÖRÜNMEYEN EMEK’ KRİZİ
Modern annelerin en büyük sorunu, sadece fiziksel iş yükü değil, evin tüm “yönetimsel” işlerini tek başına üstlenmeleri. Araştırma verileri, küçük çocuk sahibi annelerin, aile üyelerine yapmaları gereken işleri hatırlatmak için yılda tam 20 iş gününe bedel bir süreyi sadece “hatırlatma mesaisi” yaparak kaybettiğini gösteriyor.
Dr. Ana Catalano Weeks’e göre, bu görünmez çalışma biçimi kadınların kariyerlerini baltalarken, çiftler arasında da telafisi güç gerginliklere neden oluyor. Evin düzeni sorunsuz işlediğinde bu durumun bir “başarı” olarak görülüp takdir edilmemesi, annelerdeki takdir edilmeme ve yalnız bırakılma hissini körüklüyor. Y kuşağı annelerinin yüzde 40’ı, hane halkı işleri yolunda gittiğinde kimsenin bu çabayı fark etmediğini ifade ediyor.
Y KUŞAĞI ANNELERİ ‘HER ŞEYE SAHİP OLMA’ BASKISI ALTINDA
Psikolog Dr. Jolie Silva, Y kuşağı kadınlarının eğitim ve kariyer hayatında “kadın güçlenmesi” idealleriyle büyütüldüğünü, ancak anneliğin gerçek yüklerine dair yeterince hazırlıklı olmadıklarını belirtiyor. Kariyer basamaklarını tırmanan, kendi parasını kazanan ve yüksek eğitimli olan bu kadınlar, anne olduklarında kariyer hedefleri ile “ideal annelik” rolleri arasında sıkışıp kalıyor.
Silva, “Çalışan anne olmanın gerçekleri ancak o sürecin içine girildiğinde anlaşılıyor. Anneler bir yandan ekonomik zorunluluklar, diğer yandan ise ‘anne suçluluğu’ ile her yöne çekilerek hırpalanıyor” diyerek modern anneliğin psikolojik çıkmazına dikkat çekiyor. Araştırmaya katılan annelerin büyük bir çoğunluğu, en temel ihtiyaçlarının “kişisel zaman” olduğunu ve ailelerinden daha fazla somut yardım beklediklerini dile getiriyor.
YILDA 20 İŞ GÜNÜNE BEDEL ‘HATIRLATMA’ MESAİSİ
Sorunun çözümüne yönelik geliştirilen teknolojik araçlar, yükün adil dağılımını hedeflese de duygusal bedelin ağırlığı devam ediyor. Uzmanlar, annelerin ailenin ihtiyaçlarını henüz ortaya çıkmadan öngörme yükümlülüğünün, kronik bir yorgunluğa dönüştüğü konusunda birleşiyor.
Annelikteki bu kitlesel tükenmişlik, sadece bireysel mutsuzlukla sınırlı kalmıyor; iş dünyasında kadın istihdamının sürdürülebilirliğini ve genel ekonomik verimliliği de tehdit ediyor. Psikolog Ieva Kubiliute’nin de vurguladığı gibi, annelerin taşıdığı bu çok yönlü rolün duygusal yükü, toplumsal düzeyde ele alınması gereken ciddi bir kriz halini almış durumda. Modern anne, artık sadece çocuk büyüten değil, aynı zamanda fark edilmeyen devasa bir sistemi tek başına ayakta tutmaya çalışan bir “yönetici” konumunda; ancak bu yöneticilik rolü çoğu zaman profesyonel hayattaki karşılığının aksine, sadece daha fazla yorgunluk ve kırgınlık getiriyor.
***Mutluluk, adalet, özgürlük, hukuk, insanlık ve sevgi paylaştıkça artar***
