Satürn sistemi, 2004-2017 yılları arasında bölgeyi inceleyen Cassini uzay aracından gelen veriler sayesinde tıp dünyasında “CSI” (Olay Yeri İnceleme) benzeri bir araştırmaya konu oluyor. Bilim insanları, dev gezegenin 274 uydusu arasındaki karmaşık dinamikleri ve o meşhur halkaların kökenini açıklayan yeni bir teori geliştirdi. The Planetary Science Journal‘da yayımlanan çalışmaya göre, Satürn’ün bugünkü görünümü, yaklaşık 500 milyon yıl önce gerçekleşen ve bir uydunun yok olmasıyla sonuçlanan büyük bir çarpışmanın eseri.
KAYIP BİR UYDU HER ŞEYİ AÇIKLIYOR
SETI Enstitüsü’nden araştırmacı Matija Ćuk liderliğindeki ekip, Satürn’ün geçmişinde bugün var olmayan “fazladan” bir uydunun bulunduğunu ileri sürüyor. “Chrysalis” (Koza) adı verilen bu kayıp uydunun, yaklaşık yarım milyar yıl önce Titan ile çarpışarak onun kütlesine karıştığı düşünülüyor. Bu devasa birleşme, sadece Titan’ın kimyasını değiştirmekle kalmadı, aynı zamanda Satürn’ün bugün bilinen 26,7 derecelik eksen eğikliğinin de ana nedeni oldu. Bilim insanları, bu çarpışmanın yarattığı kütleçekimsel dalgalanmaların, Satürn ve Neptün arasındaki hassas dengeyi bozarak gezegeni bugünkü eğik konumuna getirdiğini saptadı.
SATÜRN’ÜN HALKALARI SANILDIĞINDAN ÇOK DAHA GENÇ
Yaygın inanışın aksine, Satürn’ün o muazzam halkaları gezegenin oluşumuyla aynı yaşta olmayabilir. Yeni araştırmaya göre halkalar, Titan çarpışmasından yaklaşık 400 milyon yıl sonra, yani günümüzden sadece 100 milyon yıl önce oluştu. Titan’ın genişleyen yörüngesi, Satürn’ün iç uydularını tedirgin ederek birbirlerine çarpmalarına neden oldu. Bu çarpışmalardan arta kalan devasa enkaz bulutu, zamanla düzleşerek bugün teleskoplarla hayranlıkla izlediğimiz halkaları meydana getirdi. Bu teori, Satürn’ün halkalarının neden bu kadar parlak ve “temiz” olduğunu (yani uzay tozuyla kirlenmediğini) da açıklıyor.
UZAYDA BİR DEDEKTİFLİK HİKAYESİ: ‘CSI: SATÜRN’
Londra Queen Mary Üniversitesi’nden Profesör Carl Murray, bu süreci bir dedektiflik hikayesine benzetiyor. Cassini’nin 13 yıllık detaylı ölçümleri, gökbilimcilerin eline net “adli kanıtlar” verdi. Bu kanıtlardan en çarpıcısı, Titan’ın Satürn’den her yıl 11 santimetre gibi beklenmedik bir hızla uzaklaşmasıdır. Bu hızlı kaçış, sistemdeki diğer uyduların yörüngelerini bozarak zincirleme bir reaksiyon başlattı. Araştırmacılar, bu dinamik ilişkilerin Satürn sistemini bugünkü “karmaşık saat mekanizması” haline getirdiğini belirtiyor.
NASA’NIN ‘DRAGONFLY’ GÖREVİ SON NOKTAYI KOYACAK
Teorinin kesinlik kazanması için gözler NASA’nın 2028 yılında fırlatılması planlanan Dragonfly (Yusufçuk) görevine çevrildi. Nükleer enerjiyle çalışan ve bir araba büyüklüğünde olan rotorlu araç, 2034 yılında Titan yüzeyine inecek. Titan’ın farklı noktalarından numuneler toplayacak olan Dragonfly, uydunun kimyasal yapısını analiz ederek bu antik çarpışmanın izlerini arayacak. Eğer teoriler doğrulanırsa, Güneş sisteminin evrimine dair kitaplar yeniden yazılacak.
***Mutluluk, adalet, özgürlük, hukuk, insanlık ve sevgi paylaştıkça artar***
