Ayşenur Arslan, tutuklu kursiyer teğmenleri yazdı: Zararın neresinden dönülse kârdır

Gazeteci Ayşenur Arslan, meslektaşları Barış Pehlivan, Seda Selek ve Serhan Asker’in gözaltına alınmasından sonra bugün köşe yazısını Silivri Cezaevinde tutuklu olanlara ve Türkiye’de yeni açılacak cezaevlerine ayırdı.

Son dönemde her gün Silivri’ye birilerini uğurladıklarını belirten Arslan, Ayşe Barım’dan Kerimcan Durmaz’a, Osman Kavala’dan kursiyer teğmenlere yer verdi.

Özelikle kursiyer teğmen Alper Kalın’ın annesi Kezban Kalın’ın açıklamalarına geniş yer ayıran Arslan, köşesinde şu ifadelere yer verdi: “Hele 15 Temmuz’un genç teğmenleri. Onları hatırlayan bile yok neredeyse. Anneleri babaları onların sesi olmak için kapıları çalıyor. Çırpınıyor. Kezban Kalın gibi:

‘Oğlum 15 Temmuz 2016 darbe girişimi sırasında kurs görmek amacıyla Akıncı Üssü’nde bulunan yeni mezun bir kursiyer teğmendi. Amirlerinin emirleri doğrultusunda “terör tatbikatı” bahanesiyle üste tutuldu. Darbe girişiminden haberi olmamasına ve lehine bir faaliyette bulunmamasına rağmen, darbe girişiminin direkt failiymiş gibi ağırlaştırılmış müebbet cezasına çarptırıldı. Şu an Diyarbakır Cezaevi’nde tek kişilik bir hücrede ve 9 yıldır tutuklu. Benzer durumda, hem Akıncı Üssü davasında hem de diğer davalarda, emir altında bulundukları için müebbet cezalar alan yüzlerce askeri öğrenci ve kursiyer teğmen var. Olup bitenden habersiz bir şekilde görevleri gereği darbenin içine çekilen bu genç insanlar, 9 yıldır tutuklu ve ömürlerini hapiste geçirmeleri bekleniyor. Bu durumun hukuken ve vicdanen hiçbir karşılığı yok.’

Aslında hukuk da aynı kanıda. Yargıtay Ceza Genel Kurulu, 15 Temmuz’da İstanbul’da tutuklanan 33 er hakkında birkaç hafta önce çok kritik bir karara imza attı. Verilen mahkûmiyet kararlarını “kaçınılmaz hataya düştükleri” vurgusuyla bozdu. Tahliyelerine hükmetti. 9 yıl.. Tam DOKUZ YIL SONRA! Zararın neresinden dönülse kardır elbette. Kezban Kalın ve tüm öteki anneler hele bir oğullarına kavuşsun.. Mahkumdan çok “tutsak” diye anılan onca insanımız hele bir demir parmaklıkların ardına uzanabilsin.. Hep birlikte sararız yaraları.”