Yalnızlık

YORUM | M. NEDİM HAZAR

Yok aslında kimsenin kimsesi, diyor ya şair; herkesin elmasında kendi diş izi!

Sanırım cansız şeylerin yalnızlığı, canlıların yalnızlığından daha çok dokunuyor bana. Hemen itiraz etmeyin, elbette eşyaların, mekânların birer ‘ruhu’ olduğuna inanıyorum ben…

Yıkılmaya yüz tutmuş köhne bir evin, parlatılmaktan incelmiş soluk tırabzanların, bakılmaktan aşınmış aynaların… Hepsinin bir geçmişi var, öyküsü var…

Zaten bu geçmiş sanırım yalnızlıklarını vuruyor belleklerimize.

Size olur mu bilmem ama bir evin hemen önünde çöpçüler alsın diye konmuş, kullanılmış eşyalara denk geliyorum ben.

Dehşetli bir yalnızlık ve terk edilmişlik hissi ile tuhaf oluyor içim. Her şey olabiliyor bu; eski bir masa lambası, dişleri dökülmüş kocakarılar gibi kalmış paslı bir avize ya da eskiciyi bekleyen şeridi çıkarılmış yaşlı bir daktilo.

Taşrada yalnızlık nedir bilinmez sanırım. Ya da hissedilmez bir şekilde…

Şehirde yalnızlık kapanmaya yüz tutmuş bir yaradan sızan kahverengi kan gibi hissediliyor nedense.

Hele de gurbette…

Birkaç senedir öyle bir yerde yaşıyorum ki, hava karardı mı, kelimenin tam anlamıyla in cin top oynar.

Sokak lambaları mesela…

Gecenin başlangıcından en karanlık saatlerine kadar tüm haşmetiyle insanda haşyet duygusunu depreştiren o devasa direkler, gündüz inanılmaz bir yalnızlık ile küçülüyorlar adeta! Gecenin o gölge uzatıp, izbelik kısaltan hakimleri gündüz, terk edilmiş birer yetim çocuk gibi fark edilmiyorlar sanki.

Bu yaştan sonra çok daha iyi anlıyorum ki; şehrin en yalnız mukimleridir sokak lambaları… Hele ki mevsim yağmurlu ise!

Ya da…

Şairin; “seni yiyip bitiren, kırk katlı ejder oldu/komşuluk mana ve ruh, ne varsa heder oldu” cümleleriyle tanımladığı eski evler…

Terk edilmişliğin acısıyla suskunluk yemini etmiş, yemekten içmekten kesilmiş veremli kızlar gibi gün geçtikçe eriyen o ahşap yapılar… Bir zamanlar cumbalarından sarkan kızıl biberler yerine, hüznün ikamet ettiği yalnız mekânlar.

Kalabalıklaştıkça arsızlaşan insanoğlu, benzersiz bir cüret ile yalnızlaştırdı her şeyi… Yollar yalnız, parklar yalnız, bahçeler yalnız, sokaklar yalnız, lambalar yalnız, evler yalnız büyük şehirlerde. Saçma sapan bir aldanmışlıkla ne kadar tıkış tıkış alışveriş merkezleri çok olursa, o kadar yalnızlığı kaybolur sanıyor insanoğlu.

Büyük bir yanılgı oysa…

Kalabalıklar kadar acınası bir yalnızlık olabilir mi?

Büyüyen binalar değil yalnızlıklarımızdır, eskinin dar sokakları bugünün otobanlarından çok daha genişti emin olunuz.

Ki her yalnızlık bir süre sonra bir şekilde kendi sonunu hazırlıyor ve bazen bir ihmal, bazen bir kasıt, bazen bir aptallık ya da tevafuk… Kıvılcıma dönüştürüyor önce yalnızların hüznünü, sonra dev alevlerin sardığı bir yangın topuna dönüştürüyor gurbetin yalnızlarını.

Şimdi aptal bir şuursuzlukla sorumlusunu arıyoruz boş yere. İşte veriyorum cevabı; ben gördüm kimin yaktığını şehrin lambalarını!

“Lambalar yanıyor kirli ve sarı” diyor şair.

Yanıyor yalnızların sokak lambaları kimsesizliğin çölünde.

Biz hızla yüceleştirdiğimiz kendi yalnızlığımıza yanalım!