Korkunun efendileri!

YORUM | M. NEDİM HAZAR

Korku A.Ş’den bahsedeceğim size.

Aslında tam olarak şirket diyemeyiz belki.

Daha çok şebeke…

Gönüllülerden ve profesyonellerden oluşan bir tuhaf organizma, demek daha doğru belki…

Kuruluş tarihi bugün değil bu şirketin, hatta yakın geçmiş de değil.

Eski belki, epey eski ve hatta.

Nesilden nesile, -belki arada jenerasyonlar arası kopukluk olmasına rağmen- bir ruhsal vesayet sistemi ile çalışan, biriktirilen korkulardan miraslar bırakan, kuruluş amacı ve sermayesi ‘Nefret’ olan bir şebeke bu.

Şirketin patronları genelde ortalıkta görünmüyor.

Belki bizzat bu network için çalışanlar bile tanımıyorlar esas sahiplerini. Hedef, ‘ülküde birlik’ olunca ne patronluğun önemi kalıyor ne işçiliğin, ne şahlık ne de piyonluk fark ediyor, nihayetinde aynı kutunun taşları bunlar!

Dediğim gibi, belki fonksiyonlarına göre bir ‘ustalık’ ya da ‘profesyonellikten’ bahsedebiliriz.

Kimi hayatını bu işe vakfetmiş, kimi çıkarı doğrultusunda kısmi işbirliği içinde taşıyor nefret üretim bandına korkuları.

Kendilerinden önce bu işi yapanları çok fazla tanımalarına da gerek yok aslında, hedef aynı, yöntem değişebiliyor zamanla. Bir de kavramlar ve argümanlar güncelleniyor dönem dönem.

Ulusalcı iktidarda da söz sahibiler, siyasal İslamcıların altın çağında da…

Konjonktüre göre görünürlükleri oluyor, kimi zaman her yerdeler zannedebilirsiniz, kimi zaman da sanki hiç yoklarmış gibi gelebilir size.

Ama hep oradalar ve üretim bantları sürekli çalışıyor bir şekilde. Kabataslak 70-80 yıllık bir kurumsal deneyime sahipler diyebiliriz belki. Bu nedenle bazı şeyleri çok iyi beceriyorlar; misal toplumun en zayıf olduğu anda, nereye vuracaklarını, nefret yükledikleri konteynerleri nereye yıkacaklarını çok iyi biliyorlar.

Bu anlamda fırsatçılıkta da çok gelişmiştirler.

Bir özellikleri daha var.

Sadece ‘Öcü’ üretmekte mahir değiller. Kendi tıynetlerine göre kahraman da üretebiliyorlar, hain de… Ne ki ne kahramanları gerçek kahramandır ne de hainleri gerçek hain. Hatta tam tersi bir anlam bile çıkarılabilir onların üretmeye çabaladıkları algılardan.

Ortak hedefe yönelmiş bir tür zihni ve idraki kilitlenmiş nefret ordusu diyebiliriz onlara. Ve abarttığımı zannetmeyin, inanılmaz acımasızlaşabiliyorlar aynı zamanda. Bırakınız düşman olarak addettiklerine her türlü zulmü, iftirayı, kötülüğü reva görmeyi, kimi zaman kendi içlerindeki şebeke mensuplarından birilerini bile harcamaktan asla geri durmuyorlar.

Böylelikle bir yandan timsah gözyaşı dökerken diğer yandan korkunun onlara açtığı yeni yollarda, yeni köşebaşı tutmaya çabalıyorlar.

‘Neden?’ sorusuna verilecek en genel cevap belli aslında lakin, bu işin hikmeti kadar patolojik de bir cevabı var.

Onlara sorarsanız, bu memleketi en çok kendileri seviyor!

Hatta çoğu zaman bağırıp çağırarak, ağızlarından köpükler savurarak bu ülkeyi ne kadar sevdiklerini dinlersiniz. Ancak bir tane örnek gösteremezler bu vatan aşkı için yaptıklarına. Sadece kan akıtmış, kaos oluşturmuş, can almışlardır sevgi adına.

Hastalıklı bir sevgidir bu.

Marazidir.

Zira ‘sevemez kimse seni benim sevdiğim kadar’dan çıkıyor tüm fenalıklar.

Kendileri dışında sevenlerin bu topraklara zarar vereceğini düşünürler. Kalabalıklar zaten umurlarında değildir. Bir değil birkaç milyon insan bile bu uğurda harcanabilir, ne gâm!

Ve her hastalıklı sevginin uçurumu onları bekler aslında, ellerinden kayıp gittiğine inandıkları anda ‘ya benimsin ya toprağın’ arabeskine sapar yolları.

Bu ülkeye madden ve manen çok şeye mal oldu bu şirketin faaliyetleri. Çok zaman kaybettirdi, çok para kaybettirdi, çok insan kaybettirdi.

Şimdilerde bir bozgun psikolojisi yaşıyorlar ama emin olun birtakım izbelerde yeniden toparlanma çabası içindeler. Belki üretim bantları geçici olarak durmuş gibi ama ilk fırsatta tekrar kaldıracaklar şalteri…

Allah bu tür şebekelerin şerrinden korusun ve tekrar kucağına düşürmesin bu memleketi!

Bir de efendilerin korkusu var ki, ondan da yarın bahsetmek isterim.