Dersim’in Kayıp Kızları’ndan Fatma İçin hayatını kaybeti

Dersim’de 1937-1938 yılları arasında yaşanan soykırım sırasında daha 10 yaşındayken saçları kazıtılarak, bir subaya verilen 95 yaşındaki Fatma İçin, Adıyaman’ın Kahta ilçesinde yaşamını yitirdi.

Fatma İçin’in ölümünü “Dersim’in Kayıp Kızları-Tertele Çeneku” kitabının yazarlarından Kazım Gündoğan duyurdu. 

Gündoğan’ın sosyal medyadan yaptığı açıklama şöyle:
 
“Dersim’in Kayıp Kızları’ndan Fatma İçin Kahta’da Yaşamını Yitirdi…

Ovacık Rizrak/Çat köyündendi…

Reşit (oğlu) kardeşimin ‘Annem rahmetli oldu…’ mesajıyla öğrendim onun ölümünü; üzüldüm ve yaşadığı acı dolu hayati düşündüm…

Uzun zamandır hastaydı ve beklenen sonuçtu, ölüm. Ancak yine de kaybetmenin acısı, duygusu başkadır yakınları için…

Basta İçin Ailesi olmak üzere tüm sevenlerine başsağlığı diliyorum. Güzel anıları sevenleriyle varolsun…

Bir tertele/soykırımın içinden köklerinden koparılıp götürüldüğünde 10 yaslarındaydı Fatma.

Saçlarını kesip onu bir subayın evine verdiler… Orada neler yaşamadı ki? (Bütün hayat öyküsü Dersim’in Kayıp Kızları -Tertele Çeneku (İletişim Yayınları) kitabımızda yer aldı)

Yıllar sonra evlendirildi, çocukları oldu ve büyüdü çocukları. Derdini onlara anlattı ve çocuklarıyla birlikte Dersime köklerini aramak için bir yolculuğa çıktılar…

Kimseyi bulamadılar ve oradan “ölürsem mezarıma serpin” diye bir avuç toprakla döndü Kahta’ya…

Sonra  kardeşini Bursa’da buldu ve buluştular. Buluştuklarında kardeşi “abla biz Aleviyiz” açıklaması yapmak   ihtiyacı duydu ve Fatma’da Alevi kardeşinin yanında namaz kılmadı…

İki Tutam Sac-Dersim’in Kayıp Kızları belgesel filmimizin kahramanlarından   Fatma ile Huriye konuşmamış olsalardı ve biz o filmi yapmamış olsaydık muhtemelen Dersim’in Kayıp Kızları bilinmeyecek ve Dersim Tertelesi kamusal alanda bu kadar kapsamlı konuşulmayacaktı…

Bu nedenle Fatma ve Huriye’nin öyküleri resmi tarih yazımını/söylemini yıkan ve yeni tarih yazımının koşullarının oluşmasında çok önemli birer belge niteliğindedir…

Tarih bu belgeleri kaydetti… Birey ve toplum olarak onlara minnettarız…”