Aileleri anlattı: Kürt halkı büyük bedeller ödedi yine de barış diyor

Kürt özgürlük mücadelesinde yaşamını yitiren Hasret Tusun’un annesi Sabiha Tusun ve Şilan Sülüm’ün babası Bedrettin Sülüm, çocuklarının mücadelesini anlattı. Aileler, özgürlük için büyük bedeller ödeyen halkın her şeye rağmen barış için kararlı olduğunu ifade etti

Kürt özgürlük mücadelesinde yaşamını yitirenlerin isimleri geçtiğimiz aylarda açıklandıktan sonra Türkiye ve Kürdistan kentlerinde, binlerce yurttaşın katılımıyla taziye ve anmalar düzenlendi. Yaşamını yitirenlerin aileleri çocuklarının mücadelesini ve bu mücadelenin getirdiği sorumlulukla barış çağrısını yineledi. Mücadelede yaşamını yitiren Hasret Tusun (Asmîn Dorşîn) ve Şilan Sülüm’ün (Amara Çiya) aileleri Mezopotamya Ajansı’na konuşarak çocuklarının mücadelesini, onların yürüdüğü yolu anlattı.

Bedlîs’in Xelat (Ahlat) ilçesinde 2005 yılında Kürt özgürlük mücadelesine katılan Hasret Tusun’un (Asmîn Dorşîn), 11 Ekim 2016’da Xerzan Bölgesi’nde çıkan bir çatışmada yaşamını yitirdiği açıklandı.

Sülüm ailesi ise, Kürdistan’da dayatılan özel savaş politikalarının getirdiği ekonomik sorunlar nedeniyle Sêrt’ten Mêrdîn’in  Nisêbîn’e ilçesine taşındı. Aile, yine devlet baskılarından uzaklaşabilmek için Kocaeli’ne göç etmek zorunda kaldı. Kocaeli’de de süren baskılar nedeniyle İstanbul’a taşınmak zorunda kaldı.

DAİŞ’in Kobanê’ye yönelik saldırıları döneminde gelişen eylemlerle birlikte mücadeleye katılan Şilan Sülüm, o süreçte ailesine bir mektup bıraktı, mektupta şu sözler yazıyordu:

“Benimle gurur duy çünkü ben senin gerillanım. Savaşacağım, gerekirse kendimi mermilerin önüne atacağım ama yine de o dağlardan inmeyeceğim.”

Şilan Sülüm, 9 Aralık 2016’da Federe Kürdistan Bölgesi’nde bulunan Garê mevkiindeki bir çatışma sonucu yaşamını yitirdi. Yapılan anmalarda yerini alan Şilan Sülüm’ün babası Bedrettin Sülüm, kızını ve mücadelesini anlattı. Hasret Tusun’un annesi Sabiha Tusun da, kızının mücadelesini anlatarak, her şeye rağmen barış istediklerini vurguladı.

‘Kızımla gurur duyuyorum’

Anne Sabiha Tusun, kızıyla gurur duyduğunu ve kızının Kürt halkının özgür olması için savaştığını söyleyerek şunları söyledi:

“Asmîn katılım yaptıktan 21 yıl sonra şehit oldu. Şehit haberi geldi. Fakat biz hala mezarının yerini bilmiyoruz.”

Sabiha Tusun, kızının çocukluğundan beri haksızlığı kabul etmeyen bir yapısının olduğunu, kızının özgürlük mücadelesine katılmasının en önemli nedeninin ise babasının siyasi tutukluluğu olduğunu aktardı. Hasret Tusun’un bu duruma öfke duyurarak büyüdüğünü söyleyen anne Sabiha Tusun, şunları dile getirdi:

“Asmîn çocukluğundan yurtseverlik duygularla büyüdü. Sürekli ‘Babamın intikamını alacağım’ diyordu. Babama işkence etiler, babamı dövdüler. Ben bunu kabul etmeyeceğim’ diyordu”.

Anne Sabiha Tusun, Kürt halkına yapılan haksızlıklardan dolayı okulu bırakan kızının şu sözlerini aktardı:

“Ben bu devlet için okumam. Okusak da değişecek bir şey olmayacak. Kafamızı kaldırmamıza izin vermiyorlar. Bizler ne zaman hakkımızı talep etsek; bizi ezmeye, bize hakaret etmeye çalışıyorlar. O yüzden okula gitmeyeceğim, halkımın hakkını savunacağım.”

Annesi, Hasret’in okuldan ayrıldıktan sonra gençlik çalışmalarına katıldığını ve bu yüzden 2005 yılında Ankara’da bir süre tutuklu kaldığını belirtti. Sabiha Tusun, kızının hapishaneden çıktıktan sonra evde bir gün kaldıktan sonra katılım yapacağını söylediğini şu sözlerle ifade etti:

“Ben artık buralarda kalamam. Arkadaşlarımın hepsi gitti ben de gideceğim’ dedi. Partiyi ve arkadaşlarını çok seviyordu. Evde bir gün kaldıktan sonra gitti.”

Sabiha Tusun, kızının Amed’e kız kardeşini görmeye gittiğini, oradan da Erzîngan’a zorunlu askerlik yaptırılan kardeşini görmeye gittiğini, ardından da katılım yaptığını öğrendiklerini anlattı.

Kuşaklar süren sürgün

Sabiha Tusun, tüm ailenin devlet şiddeti ile uzun yıllar önce tanıştıklarını, eşi Mehmet Tusun’un da siyasi faaliyetlerinden dolayı 9 ay boyunca Amed’de tutuklu kaldığını söyledi. Sabiha Tusun, bütün köylerinin maruz kaldığı baskıyı şu sözlerle anlattı:

“Köyümüz yurtsever ve koruculuğu kabul etmediği için sürekli baskıya uğruyordu. Köyde kimse korucu olmadı. Eğer koruculuğu kabul etseydik; haysiyetsiz olurduk. Bu baskılardan sonra biz de köyden çıkarıldık. Sonra Antalya’ya sürgün edildik. Orda 4-5 yıl kaldık. Devlet oradan da bizi aynı gerekçelerle Ankara’ya sürgün etti. Baskılar artmaya başlayınca, ailecek Irak’a gittik. Orada da dört beş yıl kaldıktan sonra, tekrar Ankara’ya geldik.”

Kürt halkı verdiği mücadeleyi, ödediği bedeli biliyor

Sabiha Tusun, barışı istediklerini, barışın Kürt halk önderi Abdullah Öcalan ve tüm siyasi tutsakların özgürlüğüyle birlikte ilerleyeceğini şu sözlerle ifade etti:

“Siyasi tutsakların özgür bırakılmasını ve sürgündeki yurttaşların geri gelmesini istiyoruz. Eğer bir barış olacaksa böyle olmalı. Kürt kimliği tanınsın. Önder Apo barış masasına öncülük etmeli. Çünkü başkan Apo, bedenini, hayatını, sağlığını bu yola vermiş bir insandır.”

Kürtlerin mücadelesinin her yerde sürdüğünü belirten Sabiha Tusun, Kürt halkının artık yaşananların farkında olduğunu ve mücadelesine sahip çıktığını söyledi:

“Kürt halkı büyük bedeller ödedi. Çocuklarımızı öldürdüler, köylerimizi yaktılar, sürgün ettiler. Ama her şeye rağmen biz yine de barış istiyoruz. Kürt halkı ve bütün halklar adına barış istiyoruz.”

‘Asker anneleri de yanımıza gelsin’

Sabiha Tusun, barıştan yana olan asker anneleriyle özgürlük mücadelesinde yaşamını yitirenlerin annelerinin yan yana gelmesini, birlikte el ele vererek barışa destek olması gerektiğini belirtti:

“Biz barıştan yanayız. Allah’ın izniyle bu barış başarıya ulaşacaktır. Asker anneleri de gelsin, bizim yanımızda bulunsunlar, başlarını bizim omuzumuza koysunlar, ellerini ellerimize versinler. Çünkü biz anneyiz, hepimizin acısı birdir. Devletin başındakiler çocuklarını Avrupa’da okutuyor, askerlik yaptırmıyor ama olan Kürtlerin ve Türklerin çocuklarına oluyor.”

‘Bizi mücadeleye iten bir güç vardı’

Şilan Sülüm’ün babası Bedrettin Sülüm ise yaşadıkları sistemik baskı sonucu kendilerini mücadele içinde bulduklarını söyleyerek, başladığı konuşmasına şöyle devam etti:

“İnsanı mücadeleye iten bir güç vardı. Protestolar, eylemler ve şehadetler yaşanıyordu. Biz de bu nedenle kepenkleri kapatıyorduk ama kapattığımızda devletin baskıları da giderek artıyordu. Biz de böyle bir atmosferde baskı, düşman gerçekliği ve ben kimim gibi şeyleri öğrenmeye başlayarak bir sorgulama içine girdik. Hizbullah, özel tim, JİTEM ortaya çıktı. Arkadaşlarımız şehit düşmeye başladı. Ben de o süreçte tutuklandım ve yaklaşık 25, 30 gün kadar işkence gördüm. Mêrdîn, Amed ve Dîlok cezaevlerine kaldım. Toplamda yaklaşık 6 yıl kadar hapishanede kaldım. Hapishane bizim için bir akademiydi. Hatta ben okuma yazmayı hapishanede öğrendim.” 

‘Haksızlığı asla kabul etmiyordu’

Kendisi daha hapishanendeyken ailesinin baskılara dayanamadığı için 2000’li yıllarda önce Kocaeli kısa bir süre sonra İstanbul’a göç etmek zorunda kaldıkları söyleyen Bedrettin Sülüm, tahliye olduktan sonra İstanbul’daki ailesinin yanına gitti.

Bedrettin Sülüm, o yılları ve kızının büyüdüğü koşulları şu sözlerle anlattı:

“İstanbul’da Tarlabaşı’na taşındık ve orada yaşamaya başladık. Çok karışık bir ortamdı uyuşturucu, fuhuş, mafya ve birçok şey vardı. Orada Mardin’den göç edenler çok fazlaydı. Ben de Mardinlilerin nerde kaldığını sorup onların yanına taşındım. Ardından bir araba alıp meyve sebze satmaya başladım. Şilan’ım da hep benimle dolaşırdı. Sabah saat beşte uyanıp sebzeleri alıp eve gidiyordum. Ben daha hiçbir şey söylemeden Şilan aşağı inerdi. Meyveleri, kasaları düzeltirdi. Ben hep parti çalışmalarındaydım. Hem [parti için] çalışıyordum hem de ailemi geçindiriyordum. Sen bıraksan da mücadele seni bırakmıyordu. Kendimi hiçbir zaman mücadeleden geriye çekmedim. Çocuklarım da bunu görüyorlardı.”

Şilan’ın geliştirdiği özgün kişilikle ilgili babası şu sözleri söyledi:

“Bir yerde haksızlık gördüğü zaman, çıldırıyordu. Kardeşleriyle sokakta oyun oynadıklarında kardeşlerine sahip çıkardı. Haksızlığı asla kabul etmiyordu. Çocuklar arasında kavga olduğunda onları ayırıyordu. Mücadeleyi kendisi tanıdı. Şilan çok farklı bir çocuktu, paylaşımcıydı, hayatında kolektivizm vardı.”

Şilan’ın mücadeleye katılımı

Baba Bedrettin Sülüm, kızının protestolara ilk katıldığı dönemleri, daha sonra da katılım yapma sürecini ve mücadelesini şu sözlerle dile getirdi:

“Musa Anter’in ölüm yıldönümüydü. Şilan annesine, ‘Ben arkadaşlarımın yanına gideceğim’ diyerek oraya gelmiş. Ben onu, ona aldığım elbiseden tanıdım. Akşam eve gittiğimde o da evdeydi. Sanki bir şeyden çekiniyormuş gibi benden kaçıyordu. ‘Ben seni gördüm’ deyince önce ‘Ben değildim’ dedi. Sonra bana sarılarak, ‘Kızmadın mı’ diye sordu. ‘Hiç kızar mıyım sana kızım, ama dikkatli ol’ dedim. Şilan’ı ilk kez o zaman bir eylemde görmüştüm. Bir süre sonra Kobanê olayları başladı. Ben de oraya yardım kolilerini göndermek için Suruç’a gitmiştim. Bir gün annesi aradı, ‘Şilan iki gündür kayıp’ dedi. İstanbul’a döndüm, aramaya ve sormaya başladım. Ama içten içe gittiğini hissediyor,  gitseydi bana söylerdi diyordum. Daha sonra öğrendik ki annesine birkaç kez gideceğini söylemiş, giderken bana ve annesine mektup yazmış, biz bu mektupları daha sonra yatağının altında bulduk.”

‘Bir isteğim kızımın mezarını görmek’

Bedrettin Sülüm, kızının da diğer arkadaşları gibi zulme sessiz kalmayarak katılım yaptığını ve yaşamını bu mücadele uğruna yitirdiğini anlattı. Kızıyla gurur duyduğunu, ‘özgürlüğüm için savaşmam gerek’ diyerek yola çıktığını söyledi. Bir gün onu yeniden göreceği, kızına sarılacağının hayalini kurduğunu söyleyen baba, yürüdüğü yoldan gurur duyduğu kızına dair artık tek bir isteği kaldığını söyledi: Şilan’ın mezarını görmek ve mezarına sahip çıkmak.

Baba Bedrettin Sülüm, sözlerini şöyle bitirdi:

“Onların yarattığı değerlere dört elle sarılmak ve yalnız bırakmamak gerekiyor. Onların da istediği budur. Çünkü onlar bütün sevdiklerini geride bırakarak bir amaç uğruna gittiler. Herkes bunu yapamaz, herkes o ateşten gömleği giyemez.

Şilan’la yaşadığımız çok anımız var, kitaplara yazsam yetmez. O benimle değil ben onunla büyüdüm. Şilan bize çok şey bıraktı. Şilan, bana onur bıraktı. Şilan, evlenerek bir erkeğe köle olmadı. O da bütün özgürlük savaşçıları olan kadınlar gibi mücadele etti. Bugün kadınlar, mücadelemizin öncüleri oldu.

Bütün şehitlerimizin ruhu şad olsun. Hepsi bizim başımızın tacı, bu uğurda mücadele ederek şehit düştüler. Onların sayesinde bugün ayaktayız. Hepsinin bambaşka hikâyeleri var. Şilan da onlardan biri. Onlar Kürdistan tarihine geçtiler. Bunların hepsi yazılacak, anılacak.”

HABER MERKEZİ