Birliğimize sadık kalırsak bizi yenemezler

• Kürtlerin birliğinin tartışıldığı bugünlerde aileleri ‘sınırlar’ ile ayrılmış Rojhilat ve Sait amca anlatıyor bize. ‘Sınır sadece bir tel bizi bölemez ki dört parça biriz’ diyor Rojhilat. Sait amca ise ‘Lozan’da birbirimizi tutsaydık bunları mı yaşardık. Ama şimdi birlik olma zamanı. Birliğimizi korursak yenemezler’ diyor
• Rojhilat: Biz Kürt olduğumuz için bu zulüm. Bedenimiz var ama kimliğimizi yok sayıyorlar. İstedikleri de böyle bırakmak. Ama ne bizi bitirebilirler, ne mücadelemizi. Arada bir tel var ama kalbimiz bir, bu savaş da bunu gösterdi. Nusaybin ile Rojava arasında bir fark yok. Canım burada, ruhum orada onlarla
• Sait amca: Âlimler bile firavun olmuş söz konusu biz olunca. Peygamber efendimizin komşuları her millettendi ve ‘bunlara zarar vermeyin’ diyordu ama bugün bütün âlimler diyorlar Kürtleri öldürün. Gayrimüslimler bize destek veriyor ama Müslümanlar Colani’ye destek veriyor, anlamak mümkün değil   

Reyhan Hacıoğlu

“İki ölümüzü yan yana gömemedik.”

Bu sözler Êzidîlerle ilgili yapılan bir araştırmada yer verilen bir annenin sözüydü. 74 ferman geçirmiş, topraklarından sürülmüş bir halkın hikâyesiydi anlatılan. Bugün de aynı şekilde bir arada yaşamak için emek veren halklar saldırı tehdidi altında ve yerlerinden, yurtlarından edilmek isteniyor. Günlerdir süren ablukalarla susuz, elektriksiz bırakılıyorlar.

Nisêbîn haritanın Bakûr yani Türkiye tarafında, Qamişlo ise Batı yani Suriye tarafında kalan Kürdistan’ın ilçeleri. Aralarındaki mesafe yürüme ile 20 dakikadan daha az, birinden bakıldığında diğerinin evleri mahalle gibi görünecek kadar yakın. Ama yıllardır araya örülen teller ve duvarlarla değil birbirlerini görmek veya seslerini duyurmak bile “yasak”. Ve birçok Kürt aile bugün bu “sınırlar” arasında yaşamak zorunda bırakılmış durumda. Belki de en çok bu yüzden barış ve birlik diyorlar.

Gazetemize konuşan Rojhilat, Qamişlolu bir kadın. 25 yıl önce gelin gelmiş Nisebîn’e. Önceleri geçebiliyormuş kapıdan ailesini görebilmek için ama uzun bir süredir gidememiş. Hem kapılar kapalı, hem savaş var.

İki kardeşi ve babasını kaybetmiş Rojhilat. İlk kardeşini (Canfeda- Reber Abbas) 2013 yılında Serêkaniyê’de kaybediyor. Kardeşi Canfeda bir yıllık evli ve bir çocuğu varmış. Saldırılar olunca direnişe katılıyor ve kısa bir sürede hayatını kaybediyor. Diğer kardeşini (Egît Zagros-Hawar Abbas) de 2015 yılında Hol’de kaybediyor. O kardeşi de nişanlı ve nişanlısı da ondan sonra mücadelede yerini alıyor.

Rojhilat anlatıyor: “Topraklarını korumak için mücadele etti kardeşlerim. Babam da onlardan sonra çalışmalara daha güçlü katıldı. ‘Çocuklarımın mücadelesini bırakmayacağım’ diyerek ama o da bir yıl sonra hayatını kaybetti.” Rojhilat’ın annesi, hayatını kaybeden kardeşinin ailesi ve diğer kardeşleri şu anda “sınırın” diğer tarafında.

Sanıyorlar ki ‘sınır’ koyarak iş bitiyor

Rojhilat “Biz dört parça biriz” diyerek devam ediyor anlatmaya: “Bugün tüm dünya bize karşı işbirliği yapıyor olabilir ama biz de bir olmalıyız. Sınır koymuşlar aramıza, sanıyorlar ki sınır koyarak iş bitiyor.”

Savaşın kendi varlıklarına yönelik olduğunu belirten Rojhilat, “Biz Kürt olduğumuz için bu zulüm. Bedenimiz var ama kimliğimizi yok sayıyorlar. İstedikleri de böyle bırakmak. Ama ne bizi bitirebilirler, ne mücadelemizi. Arada bir tel var ama kalbimiz bir, bu savaş da bunu gösterdi. Nusaybin ile Rojava arasında bir fark yok. Canım burada, ruhum orada onlarla” diyor.

Birliğin Kürtler için artık kaçınılmaz olduğunu belirten Rojhilat, “Halkımız her yerde alanlara çıkıyor ya acılarım geçiyor. Geç kaldık, keşke önceden kendimizi bilseydik, belki bize bu saldırılar olmaz” diyor.

Korkmasalar neden saç kessinler?

Saldırılarda özellikle kadınların hedef alınmasına çok öfkeli Rojhilat ve sebebini şöyle açıklıyor: “Onların fikirlerine ters çünkü bizim fikirlerimiz için korkudan saldırıyorlar. Bu fikir ve felsefe bizim elimizde ve biz ölsek de bunun tohumu var. Tek sebep bu… Korkmasalar bir kadının saçını kesmezlerdi. Sadece canından değil anlamından da korkuyorlar.”

Teller ve duvar örülürken 29 gün süren oturma eyleminde o da yer almış Rojhilat: “Düşünsene, bir tarafım orada bir tarafım burada. Barış olsun çok istedim. Bu kapıları açsınlar ve biz de diyelim biz buradayız.  Çocuklarım burada, buranın vatandaşı. Ama ailem orada…”

Önderliğin fikrine sarılırsak yenilmeyiz

“Sınırın” bağlarını koparamayacağına ısrarla vurgu yapıyor Rojhilat, “Sınır değil sadece dünya bizi ayıramaz. Ben ölsem çocuklarım, onlar ölse onların çocukları. Ailelerimiz bin yıllardır böyle yaşadı. Biz birliğimize sadık kalır ve Önderliğin fikrine sarılırsak bizi yenemezler ki” diyor son olarak.

Lozan’da kendimize faydamız olsaydı…

Ailesi “sınırlar” arasında kalan bir diğer kişi de Sait Yılmaz. Ailesinden 70 hane Qamişlo’da yaşıyor. 81 yaşında ve 8- 9 yaşında iken gelmiş Türkiye’ye. Bir daha da gitmemiş. Hikâyesine Kürdün hikâyesi ile başlıyor Sait amca. “Eğer Lozan’da kendimize yararımız olsaydı böyle olmazdık” diyor ve ekliyor: “Lozan Antlaşması’nda Kürtler kendilerine yarar sağlayamadı. Ve bizleri dörde böldüler. Dedem köyün muhtarıydı o zamanlar. O anlatmıştı. Sınırları koyduklarında askerlere yemek yapıyor. Komutan dedeme: ‘Muhtar Türkiye’ye gel, sen iyi bir insansın’ diyor. Dedem de;  ‘Siz iyi olsaydınız sınır koymazdınız akrabalarımızla aramıza’ demiş.”

Dedem komşumuzu soykırımdan kurtardı

Sait amca Türkiye’ye gelmeyi çok istemiş. Halası buradan evliymiş ve sık sık gelip gidiyormuş. Sonra dedesi, abisi gelmiş bu tarafa, o da kaçıp gelmiş aslında. Babası söz vermiş Sait amcaya seni getiririm diye. O da o gece hiç uyumamış ve şöyle anlatıyor: “Bir kere bu tarafa gelmiştim ve dedim ben burada kalacağım. Babam da ‘amcanın eşi geliyor Qamişlo’ya, burada kimse yok. Söz onlar geri döndüğünde seni yine yollarım’ dedi. 7 gün kaldı yengem ve ben gece yatmadım, dedim kesin ben çocuğum diye kandırdı beni.  Çünkü Türkiye’ye gelmeyi çok istiyordum.  Başımı bir kaldırdım onlar yoldalar, ben de hemen yataktan atladım peşlerine. Öyle pijama ile bir de. Babam çağırdı dön diye. Peşime düştü ama yakalayamadı. Yol üstünde bir komşumuz vardı fille (Ermeni). Dedem onları soykırımdan koruduğu için bizi çok seviyorlardı. Biraz onlarda kaldık. Sonra geldik işte buraya. Sonra babam da evini sattı, peşimden geldi. Dedemin iki kardeşi vardı. İki kardeşi orada kaldı. Dedem, babam, abim ve ben ise Türkiye’de kaldık. Hikâyemiz böyle başladı işte…”

Önce böldüler, sonra öldürdüler

Rojava’ya yönelik saldırılarda şimdiye kadar ailesinden 6 kişi hayatını kaybetmiş Sait amcanın. Bir akrabaları da Suriye için savaşırken hayatını kaybetmiş ve şu anda 3 akrabası ki “torunlarım” diyor onlara,  DAİŞ’in elinde esirler. “Önce bizi böldüler, şimdi de öldürüyorlar” diyor Sait amca. Ama en çok da kendine inançlı diyen insanlara öfkeli: “İnsan öldürmeyi nasıl kabul edebilirler? Nasıl imamlar Kürtler için fetva verir? Bir kıyamet günü varsa o gün hesap sırası bize gelecek.”

Sonra söz dönüp dolaşıp sürece geliyor haliyle. “Türkiye’ye de çağrım, bize kardeşim diyorsa bilsin ki diğer parçalar da bizim kardeşimiz” diyor Sait amca ve ekliyor: “Bizim elimizi tutsun, DAİŞ’in değil. Ermenileri, Süryanileri, Êzidîlerileri bitirdiler, sıra bize geliyor. Suriye’de terörist diyorlar ya ailelerimize, eğer onlar teröristse biz de teröristiz.”

Sonra söz tarihten açılmışken şimdiye kadar sadece Kürt kahramanların değil din âlimlerinin de sahiplenildiğini söylüyor Sait amca: “Bediüzzaman diyoruz, diyorlar aslı Arap’tı. Yazık, Arapları bile görmemiştir. Mevlana Halit diyoruz ki Erbil’deydi. Yok, Konya’daydı o diyorlar. Diyoruz Weysel Karani diyorlar bilmem neredeydi. Bütün Kürt âlimlerini sahiplenmişler. Onlara göre en güzel ne varsa onlar ama bizler terörist, dinsiz, hırsız ne demiyorlar ki.”

Bütün bunlara karşı Kürtlerin güçlü olduğunu dile getiriyor Sait amca; “Tankımız, topumuz yok ama yine de yenemiyorlar. Zaten o yüzden havadan vuruyorlar çünkü karadan baş edemiyorlar. Dört parça birleşse, silahımız güçlü olsa, tayyaremiz olsa, o zaman sen gör bize saldıranları.”

Biz dünyayı kurtardık

Colani’ye destek veren dünyaya da öfkeli Sait amca. “Onu başımıza lider yapanlar bizi istemiyor. Oysa biz değil miydik dünyayı DAİŞ belasından kurtaran” diyor ve ekliyor;  “Âlimler bile firavun olmuş söz konusu biz olunca. Peygamber efendimizin komşuları her millettendi ve ‘bunlara zarar vermeyin’ diyordu ama bugün bütün âlimler diyorlar Kürtleri öldürün. Gayrimüslimler bize destek veriyor ama Müslümanlar Colani’ye destek veriyor, anlamak mümkün değil. ”

Birbirimize dürüst olmalıyız

Umudunu hiç kaybetmemiş ve bu süreçte ona iyi gelen Kürtlerin bir olma kararlılığı. Bunu şu sözlerle açıklıyor Sait amca; “Kürtler bir olmazsa bizi vuracaklar. Kürtlerin birliğine kurban olurum. Lozan’da birliğimiz olsaydı böyle mi olurdu. Bazılarımızı ağa yaptılar, bazılarımızı şeyh yaptılar, bazılarımızı İsmet İnönü gibi Genelkurmay Başkanı yaptılar ve bize zarar verdi. Kürtler şimdiye kadar birbirlerine dürüst olsaydı böyle olmazdık. ”

Bizi bitiremeyince komplo kurdular

Sait amca halkına olan inancını da şu sözlerle dile getiriyor: “Yüz yıldır vuruyorlar ama öldüremiyorlar. Ne yapıyorlar işte, o zaman da bu komployu yapıyorlar ama Suriye’de kazanırsak hepimiz kazanırız.”

Serok’u ilk defa o zaman duydum

Hikâyesini bitirmeden Kürt Halk Önderi Abdullah Öcalan’a selam göndermek istiyor ve onun adını ilk duyuşunu ise şu sözlerle anlatıyor; “Serok ilk ayağa kalktığında Apocular diyorlardı. Onu tanımıyordum tabii ve Barzani ihtiyardı yani büyüktü ya, sanıyordum ondan bahsediyorlar. Biri bana sordu bir gün ‘Sen necisin?’ diye. Ben de; ‘Ben Apocuyum’ dedim. Dedi ‘Lideriniz kimdir?’ Dedim ‘Liderimiz Melle Mustafa Barzani’dir’. Dedi ‘Yok o değil, Abdullah Öcalan’dır lideriniz.’  İşte ben ilk o zaman onu bildim. Bugün dünya üzerinde Kürtlerin varlığını sağlayan biri varsa o da odur. Onun fikirleri ve savaşçıları dünyaya yayıldı. Bugün Almanya’da, Fransa’da milyonlar yürüyorsa onun fikri sayesinde. Bizi bugün birleştiren onun fikri. Serok önderimiz ve Allah başımızdan eksik etmesin. O olmadan siyaset nedir bilmezdik. Barzani’ye meylederdik. Ama varlığımızı bilince her şey değişti.”