NECİP F. BAHADIR | YORUM
İsrail’in İran’ı vuracağı belliydi. Eller tetikteydi. O kadar çok alamet belirmişti ki… ABD Başkanı Donald Trump konuştu, Netanyahu açıkça söyledi, medya yazdı. Buna rağmen adeta ‘geliyorum’ diye bağıran İsrail saldırılarına karşı koca İran hazırlıksız yakalandı.
Bir devlet bu kadar gafil avlanır mı? Anlamak zor gerçekten… İslam ülkelerinin özelliğidir zaten; içeride vatandaşına karşı şahin, dışarıya karşı kuzu… İran istihbaratı vatandaşını takip ettiği kadar İsrail’i izleseydi bu kadar kolay ‘av’ olur muydu?
İsrail ilk vuruşta aralarında genelkurmay başkanının da bulunduğu onlarca komutanı öldürdü. Ve psikolojik üstünlüğü ele geçirdi. Zaten İran’ın acziyeti çok önceden belli olmuştu. Devlet Başkanlarını koruyamadı, İbrahim Reisi soru işaretleriyle dolu helikopter kazasında can verdi. HAMAS Lideri İsmail Haniye Tahran’da İsrail bombalarının hedefi oldu. İran misafirini koruyamadı. Son 1 yılda İsrail’in vurduğu İran hedeflerini sıralamaya kalksak sayfa dolar.
İsrail bir devleti ‘küçük düşürecek’ ne varsa yaptı. Kolunu kanadını kırdı İran’ın. Peki İran karşılık verebildi mi? İsrail’i misliyle vurabildi mi? Netanyahu’ya haddini bildirebildi mi? Kim bu soruya rahatlıkla ‘evet’ cevabı verebilir?
Tahran yönetimi ‘intikam yeminleri’ etti, yüksek perdeden attı, tuttu. Karşılık vermeye da çalıştı ama çok zayıf kaldı. İnsansız hava araçları ve füzeleri İsrail hedeflerine ulaşmadan yolda imha edildi. Teknolojik üstünlük açık biçimde İsrail’deydi. Tabii İsrail tek başına değil, en başta arkasında da ABD var.
İran ise neredeyse yalnız, yapayalnız. Siyasi olarak da yalnız, lojistik ve teknolojik destek olarak da… Nicedir ambargo altındaydı.
İslam ülkeleri mi? Adı var, kendisi yok. Gazze’de ne yaptı ki, İsrail-İran savaşında etkili olabilsin? Hangi yaraya merhem oldu? İran’ın, ‘rejiminden ve siyasetinden’ dolayı bir çok İslam ülkesiyle ‘sorunlu’ olduğu da bir başka gerçek…
İsrail ne kadar kalabalıksa, İran o kadar yalnız…
AKP’li Metin Külünk İslam aleminin acziyetini yorumlarken, “Çöp haline gelmiş adı İslam dünyası…” dedi. Haksız mı? Değil. Tespit ağır ama bir gerçeğin de ifadesi. Türkiye o İslam ülkelerinden biri değil mi? Peki AKP Türkiye’si farklı mı? Hani Erdoğan ‘dünya lideri’ idi? Hadi biraz daha daraltalım ‘bölge lideri’ diyelim. Gazze katliamları karşısında bir etkisi oldu mu? Sokaktaki vatandaş gibi ancak ‘sözle, dille’ tepki gösterebildi. İsrail’i ‘milim’ geriletebildi mi?
Varsa yoksa slogan, hamaset, lakırdı…
AKP’li Külünk’ün eleştirilerinden Türkiye de nasibini aldı; “Kamuoyuna baktığımızda ise tablo daha düşündürücü; Sivil toplum örgütleri (bazı istisnalar dışında) adeta sinema filmi izler gibi gelişmeleri seyrediyor. Para düzenine, hizmete ve güce teslim olmuş bir siyaset modeliyle, buna paralel sivil ve entelektüel hayatla bu sorunu çözmek mümkün görünmüyor…”
Bu cümlelerin bir ucu Erdoğan’a da dokunuyor. İslam ülkeleri için ‘çöp’ ifadesini kullanan Külünk, dolaylı da olsa Erdoğan’a da ‘çöp adam’ demiş olmuyor mu?
Bu sözlerin adresleri arasında Erdoğan da var elbette. Erdoğan nasıl istisna olabilir ki…
Erdoğan’ın dünya veya bölge liderliği de sözde işte… Bir propagandadan ibaret. Gerçek başka… Gücü siyasi muhaliflerine yetiyor. Bütün sertliği ve öfkesi vatandaşına karşı… Halka zulmetmekte üstüne yok.
Bugün AKP saflarında siyaset yapan Numan Kurtulmuş, vaktiyle “İsrail en büyük kazanımlarını AKP döneminde elde etti!” derken haksız mıydı? İsrail o kazanımlarla sürekli alan genişletmekle meşgul. İsrail’in önünü açan Erdoğan’ın açık ve örtülü politikaları değil mi? Günün sonunda Suriye’de kazananın da İsrail olacağı bugünden belli değil mi?
Modern savaşlar ‘ekranlarda’ canlı izleniyor. Sanki sanal bilgisayar oyunları gibi… Savaş bir ‘atari oyunu’ değil. Kan ve gözyaşı demek… Yıkım ve çöküş demek. Savaşların kazananı olmaz. Zaferler bir sanrıdan ibarettir. Acısı sonra çıkar.
İsrail, İran’ı kolay alt edebilir. Fakat insanlığın vicdanı karşısında yenilmeye mahkum. Dünyanın vicdanı var mı? Yeterli değil ama evet var vicdan sahipleri… Gazze’nin acısı nice batılının vicdanında yankılanmadı mı? Netanyahu, yönetimlerin desteğini alsa da Batı’nın sokaklarında ‘Gazze’ sesleri yükseldi. Gün geçmiyor ki bir protesto gösterisi olmasın…
Bölge bir yangının içinde… İsrail ile İran arasında kavgayı ‘savaş’ diye nitelemek gerekir. Saldırının boyutlarını çoktan aştı. Ne kadar süreceği de belirsiz. Bölgeyi etkileyen savaşın Türkiye’ye etkisi olmaz mı? Ankara ne kadar hazır? İsrail’in gerçekten nihai hedefi Türkiye mi? Siyasal İslam mahallesinde öteden beri bu yönde bir inanç var. Rahmetli Necmettin Erbakan’ın yıllar önceki sözleri sosyal medyada yeniden dolaşımda. Yahudilere ‘vaad edilmiş’ toprakların bir kısmı Anadolu’da…
Bahçeli, İsrail saldırısına tepki gösterirken, “İran’a yapılan operasyon bir yönüyle Türkiye’ye verilmiş sinsi mesajdır.” dedi. Hatta İsrail’in İran’ı vurmasını ‘çözüm süreciyle’ ilişkilendirdi. Fakat İran saldırısını doğrudan Türkiye ile irtibatlandırmak ‘fazla abartılı’ değil mi? Erdoğan da mı böyle düşünüyor? Bir ara İsrail’e girmekten falan söz etmişti. Trump’la yaptığı telefon görüşmesi ‘zafer nidalarıyla’ kamuoyuna duyuruldu. İsrail, İran savaşını konuştular… Trump, doğrudan İsrail’in arkasındaki isim değil mi? Erdoğan ne dedi acaba Trump’a? “Desteğini çek, savaşı durdur!” diyebildi mi? Kamuoyuna söylediği sözlerin ne kadarını ‘dostu’ Trump’a söyleyebildi? Görüşmeye ilişkin ayrıntılı bilgi verilmedi.
Son saldırılar da gösterdi ki bölge tekin değil… Ve ateşin yayılma riski var. Buna hazırlıklı olmak ‘iç cephenin’ mukavemetini arttırmakla olur. Oysa Ankara’da halkıyla kavgalı bir iktidar, bir yönetim var. Erdoğan kendi kitlesi dışında toplumun tüm kesimleriyle savaş halinde.
CHP açıkça savaş ilan etmedi mi? Siyasi operasyonlar hız kesmeden sürmüyor mu? Birlik beraberlik ve dayanışma ruhunu öldürdü AKP iktidarı. ‘İç cephe’ sözle güçlenmez, somut adımlar atmak savaşın yerini barışın, kavganın yerini helalleşmenin alması gerekir.
Evet; çöp ülkeler, çöp adamlar ve dünya hiç olmadığı kadar tekinsiz bir yer oldu.
Ve savaş bir ‘atari oyunu’ değil…
Kaynak: Tr724
***Mutluluk, adalet, özgürlük, hukuk, insanlık ve sevgi paylaştıkça artar***
