Kimileri için bir mana taşımasa da bazıları için adeta bir fetiştir günün öyküsünü okumak. Bazen bir tutkudur, kimi zaman da sadece bir meraktır. Kim bilir sevdiklerinin ölüm veya doğum günlerinden yola çıkılan bir serüvendir, belki de bir tür tarih koleksiyonculuğudur. Birçok hikâye kaybolsa da bazıları birikir, biriktikçe sapılan patikalar bambaşka diyarlara götürür.
Öyle günler vardır ki üzerine kalem oynatamazsınız. Takvimin o yaprağı pek önemsizdir. Fakat öyle günler vardır ki içinde kaybolur gidersiniz…
İşte 5 Şubat, futbolseverler tarafından bayram olarak kutlansa yeri. Neden mi…
Bir Yunan Tanrısı’nı andıran vücudu, aklın sınırlarını zorlayan gücü, maç başına bir gol atması… Cristiano Ronaldo, şüphesiz dünya futbolunun 15 yıldır Messi ile birlikte en önemli değeriydi. Kim bilir bazılarının gözünde Arjantinli meslektaşı iyiyi, o sanki kötüyü çağrıştırıyordu. Oysa onların rekabeti bu oyuna gönül veren milyarları mest ediyordu. Onlar da çıtayı adeta sonsuza çekiyordu.
Suudi Arabistan’a transfer olan Portekizli yıldız bugün pastasındaki mumları üflüyor. Tabii kafa kâğıdında artık 38 yazıyor olması, uçup giden zamanı hatırlatıyor.
Uzağa gitmemeli, İber Yarımadası’nın sevimli ülkesinden devam etmeli. Aslında tanıdık öyküdür, Avrupa’da düşüşe geçen bir oyuncunun Atatürk Havalimanı’na ayak basması. Haliyle tüm kameralar ona çevrilir, kılığından kıyafetine her şey didik didik edilir. Bugün 37. yaşını kutlayan Manuel Fernandes de Türkiye’ye böyle gelmişti. Beşiktaşlıların bir zamanlar gözbebeği olan orta saha oyuncusu kariyerine İran’da devam ediyor; jübilesi yakın gözüküyor. Siyah-beyazlı tribünlerin ona karşı hisleri belki de akıllara bir kavramı düşürüyor: Eski sevgili!
Carlos Tevez… Artık kırka merdiven dayayan yeşil sahaların biricik problem çocuğu. Neşesi yerindeyken yeryüzünün en büyüklerinden biri olurdu; kimi zaman da küstüm çiçeği. Arjantinli forvet, düşman Brezilya topraklarını da fethetmişti, çayın beşte içildiği muhafazakâr İngiltere’yi de. Hep de aynı filmi izletti; önce kahramandı, sonradan hain. Manchester’ın iki yakasında da tango yaptıktan sonra Juventus’a transfer olan Carlitos, 2021’de kürkçü dükkânı Boca Juniors’ta futbolu bırakmıştı.
Brezilya’nın şüphesiz en büyük umudu Neymar. Bir zamanlar Messi ve Cristiano Ronaldo’dan sonra dünyanın üçüncü harikası konumuna gelen forvet de bir 5 Şubat’ta doğmuştu. Ronaldo, Ronaldinho sonrasında tüm dünyayı peşinden hangi Sambacı koşturacak diyenlere cevap oldu. Barcelona’ya gitmesine şaşırmadık, Messi ile yeşil sahalarda adeta aşık atmasına alıştık. İnanması zor olsa da top cambazı bugün 31. yaşını kutluyor. Pele’nin gölgesinde kalan Sambacı, sanki Dünya Kupası kaldırmadan emekliye ayrılacak gibi duruyor.
Yok artık demeyin ve günün bize hediye ettiği emektarlarla devam edin.
HANEDANIN KURUCUSU
Maldini, yıllardır tüm dünyada müseccel marka değil mi… İşte bu adı hafızalara kazıyan ilk futbolcu Cesare’ydi. 2016’da hayatını kaybeden futbol adamını bazıları Paolo’nun babası olarak tanımlasa da Milan ile dört lig, bir Şampiyon Kulüpler Kupası zaferi tadan kaptan camiada asla unutulmuyor. Bir hanedanın kurucusu olarak anılmaya devam ediyor. Oğlu Paolo da onun yolundan gidecek, ligde 7, Kupa 1’de 5 defa taçlanacaktı.
Maldini’lerin1998 Dünya Kupası’nda yaptığı ise tarih kitaplarını süslüyor. Baba İtalya’yı çalıştırırken, oğul takımın kaptanıydı. Maldini demek Milan’da hanedan demek; şaşırmaya gerek yok torun da büyük yetenek!
5 Şubat 1910’da doğan Arjantinli yaşlı adamı sadece bu oyuna gönül verenler biliyordu. Martin Palermo Boca tarihinin en golcü oyuncusu unvanını ele geçirdiğinde, bir anda kitaplar açılmış, bir insan ömrü boyunca rekorun sahibi Francisco Varallo’nun adı öğrenilmişti. Yüz sene yaşayan futbol efsanesi, 2010’da yeryüzünün her köşesinde haber olmuştu. Zira ilk Dünya Kupası finalinin son canlı tanığı da ölmüştü. Uruguay tarih kitaplarına geçerken, o da Tangocular için ter dökmüştü.
O, sarı-kırmızılı renklere gönül verenler için aşk demek. Bir camiayı ayağa kaldıranlardandı, kulübün tarihini baştan yazandı. Duran toplardaki ustalığı, bir sanat eserini andıran sol ayağı… Teknik adamlığı hayal kırıklığı olsa da o çimlerde öyle şeyler yapmıştı ki… Hagi’nin 58. yaşı kutlu olsun!
Yıl 1989… Galatasaray ile Steaua Bükreş’in Şampiyon Kulüpler Kupası’ndaki buluşmalarının üzerinden üç ay kadar geçmişti. Babamla birlikte Köstence’deki bir oteldeydim. Tesadüf o ya Romanya Milli Takımı da aynı yerde kamp yapıyordu. Her ne kadar ilah gibi olsalar da tüm oyunculara ulaşmak çok kolaydı. Selfie modasıyla tanışmadığımız zamanlardı. Otelin fotoğrafçısı fazla mesai yapıp duruyordu. Herkes yıldızlarla aynı karede görünmek için sıraya giriyordu.
İşte o unutulmaz kadronun bir maestrosu vardı ki göremiyordunuz. Nereye gitse peşinden elli kişi koşuşturuyordu. Sıkıldığı her halinden belli oluyordu. Babam sağolsun, elini sıkmayı başarmıştım. Kim bilir onu sıkanlardan biri de ben olmuştum. Çok değil yedi yıl sonra o usta ayak Türkiye’ye ayak basıyordu. Ben yirmime gelmiştim, babam yaşamıyordu..
Ali Murat Hamarat: Spor tarihçisi, spor yazarı. BirGün gazetesi yazarı. İstanbul Üniversitesi’nde hukuk okuyup bir dönem asistanlık yaptıktan sonra gazeteciliğe Taraf’ta başladı. Eurosport’un internet sitesinde genel yayın yönetmenliği yaptı. Radyo ve televizyona programlar hazırladı. 2017’den beri tarih Dergisi’nde yayın kurulu üyesi.
Kaynak: Artı Gerçek
***Mutluluk, adalet, özgürlük, hukuk, insanlık ve sevgi paylaştıkça artar***
