‘Yakıp gitme değil yıkıp kalma’

YORUM | ADEM YAVUZ ARSLAN

Cumhurbaşkanı ve AKP Genel Başkanı Tayyip Erdoğan elinde kumanda haberleri zaplarken kuvvetle muhtemel kahkaha atıyordur.

Hayır, kastım, patronu olduğu medyanın haberleri veriş şeklinden duyduğu haz değil.

Dikkat çekmek istediğim muhalefetin ve “Türkiye uzmanlarının” yaptığı analizlerin isabetsizliğinden duyduğu keyif.

Üstelik bu durum yeni de değil.

Erdoğan gibi yarım asırdır göz önünde olan ve öngörülebilen bir siyasi hakkında hâlâ sağlıklı yorum yapılamaması gerçekten üzerinde çalışılması gereken bir durum.

‘ARMUT PİŞ AĞZIMA DÜŞ’ BEKLENTİSİ

Eskiler emek harcamadan bazı işlerin olmasını ve hazır bir şekilde önlerine gelmesini tarif etmek için armut piş ağzıma düş derlerdi.

Bugün itibariyle Erdoğan muhaliflerinin de durumu aynen böyle. Muhalefet partileri tabi ki hiçbir şey yapmıyor değiller.

Mesela Erdoğan rejimi sona ermiş gibi kendi aralarında pozisyon dağılımı toplantıları yapıyorlar. Birisi “Ben başbakan olurum” diyor öbürü “Zinhar adaylıktan vazgeçmem” diğeri de “Şu kadar bakanlık isterim” diye diretiyor.

Oysa ki her şeye rağmen ayakta duran bir Erdoğan rejimi var ve ilk yapılması gereken bu iktidarın sandıkta yenilgiye uğratılması.

Sandıkta kazanmak için de iyi bir program güçlü bir kadro ve güvenli bir seçim için hazırlık gerekiyor.

Fakat gelin görün ki muhalefette “erken seçim talebi” dışında elle tutulur bir adım yok. Nasıl kadro kuracaklar, adayları ve programları ne olacak hala belli değil.

En önemlisi seçim güvenliği için hâlâ hazır değiller.

Kim nereden üretmişse, neye dayandırıyorsa “Bizim bir şey yapmamıza gerek yok, Erdoğan zaten batırıp gidecek” fikrine inanmışlar.

Mesela CHP Grup Başkanvekili Engin Özkoç dün yaptığı açıklamada “İktidar gitmeden devleti yağmalıyor!” dedi.

Bu teorisini desteklemek için de bu hafta içinde TBMM gündemine gelecek yasa tekliflerini hatırlattı.

Özkoç’un haklı olduğu bir alan var. O da Erdoğan’ın ülkeyi yağmaladığı. Ama bu yağma dün başlamadı, yarın da bitmeyecek.

Özkoç’un da aralarında olduğu muhalifler Erdoğan’ın yakıp yıkıp gideceğini o yüzden giderayak Katarlılara verilen Antalya Limanı’nın işletme süresini 2041’e, Singapurlulara verilen Mersin Limanı’nın 2056’ya, Limak’ın İskenderun Limanı’nın 2061’e, Albayrak Holding’e verilen Trabzon Limanı’nın 2052’ye ve Ciner Grubu’na verilen Hopa Limanı’nın da 2046’ya kadar uzatılacağını iddia ediyorlar.

Erdoğan’ın ülkeyi yağmaladığı ve bahsedilen limanları peşkeş çektiği doğru. Ama yanlış olan şu: Erdoğan bunları yakıp gitmek için değil yıkıp kalmak için yapıyor.

Ülke ekonomisi de çökse, sokaklar da karışsa, kan gövdeyi de götürse Erdoğan o enkazın üzerinde oturmaya devam etmeyi planlıyor.

Örnek aldığı yer ise tahmin edildiği gibi Venezuela değil.

Evet, Venezuela birçok noktada Erdoğan rejimine ilham veriyor ama yakıp yıkma konusundaki örneği komşumuz Suriye’den.

Ankara kulislerine hakim olanlar Erdoğan’ın “Esad her şeye rağmen ayakta kalabiliyorsa ben de hayli hayli kalırım” dediğini biliyor.

Örnekleri ve kulisleri çoğaltmak mümkün. Ancak sonuç değişmiyor. Erdoğan’ın yakıp yıkıp gideceğini bekleyenler boşuna bekliyorlar.

‘BATI’NIN ÇIKARCI BEKLENTİLERİ

Erdoğan ile ilgili yanılgının diğer boyutu ise ‘Batı’ dünyasında.

Başta Washington ve Brüksel olmak üzere Batı başkentlerinde Türkiye’deki muhalefete paralel bir fikir var.

Onlar da “Aman Erdoğan’la dalaşmayalım, biz bir şey yapmayalım o zaten kendi sonunu getirecek” yanılgısı ve fırsatçılığı içindeler.

Biraz da böyle düşünüyormuş gibi yapmak işlerine geliyor. Aksi halde başta insan hakları ihlalleri olmak üzere bir çok alanda adım atmak(!) zorunda kalacaklar.

Üç maymunu oynamayı strateji olarak satmaya çalışmak kolaylarına geliyor.

Mesela Washington Yakın Doğu Politikası Enstitüsü’nden Soner Çağaptay ABD’nin önde gelen dış politika dergilerinden Foreign Affairs’e yazdığı makalede Türkiye’de iktidar değişiminin sorunsuz yaşanması için muhalefetin Cumhurbaşkanı Erdoğan ve ailesi için geniş çaplı af önermesini ve bunun da TSK’nın gözetiminde yapılmasının “mevcut en iyi seçenek” olduğunu savunuyor.

Çağaptay uzun yıllardır ABD’de ve Türkiye konusunda söz söyleyen birkaç isimden birisi. Ancak bu analizi Washington’daki yanlış okumaların bir yansıması. ABD Başkentinde bu ve benzeri senaryoları seslendiren çok. Çünkü ABD’nin birinci önceliği Türkiye’nin kaosa sürüklenmemesi.

Erdoğan rejiminin Türkiye’de yaymaya çalıştığı söylemlerin aksine ABD için kaosa sürüklenmemiş bir Türkiye daha makbul.

Çünkü çökmüş bir Türkiye hem AB hem de ABD için bela demek.

Çağaptay’ın senaryosu uygulanırsa ABD ve AB, Erdoğan’dan az hasarla kurtulmuş olmaktan mutlu olur.

Ancak muhalefet partileri gibi Türkiye uzmanları da yanılıyor. Belki de sadece kendi mahallelerinden nabızlar tuttuklarından böyle oluyor.

Öncelikle, Erdoğan’ın iktidarı ne olursa olsun bırakmayacağını göremiyorlar. Erdoğan koltuğu ‘kardeşim’ dediği Abdullah Gül’e bile bırakmamak için “Bizans Oyunu” çevirmiş birisi.

İkincisi Erdoğan işlediği suçları sadece kendisi ve ailesi ile sınırlı tutmadı.

Erdoğan suç yapılanmasını piramit gibi aşağı doğru yaydığı için suç ortaklığının bileşenleri Erdoğan’ın böyle bir anlaşma yapmasına fırsat vermezler.

Tabi bu noktada kimin hangi suçları hangi yetkiyle affedebileceği tartışmasını da unutmamak gerekir. Siyasi partilerin yargının yerine geçmesini önermek çok da mantıklı değil.

Türkiye uzmanlarının yanıldığı bir diğer nokta da TSK. Çünkü artık onların bahsettiği silahlı kuvvetler yok.

Başta Hulusi Akar ve kuvvet komutanları Saray’ın kapıkulu haline geldi. Onlar da suç yapılanmasının parçası oldular. 15 Temmuz darbe girişimi iddiasıyla Saray’a biat etmeyen herkes “FETÖ’cü” denilerek atıldı yerlerine SADAT referansıyla yeni bir ordu kuruldu.

Dolayısıyla bugünün TSK’sı bir garantör ya da arabulucu değil ancak rejimin ‘devrim muhafızları’ olabilir.

Uzun lafın kısası Çağaptay’ın senaryosu – ABD başkentinde hararetle ‘en iyi çözüm’ olarak sunulsa da – bir fantezi olmanın ötesine geçemez.

Sonuç olarak, sorunun kaynağını doğru analiz edemezseniz çözüm olarak  sunduğunuz yöntemler de havada kalmaya mahkumdur.