MHP ve Ülkücü hareket son zamanlarda milliyetçi kökenli muhaliflere yönelik saldırılara verilen destekle gündemde.
Gelecek Partisi Genel Başkan Yardımcısı Selçuk Özdağ, Yeniçağ Gazetesi yazarı Orhan Uğuroğlu ve bir süre önce de yine aynı gazetenin bazı yazarları saldırıya uğramış son olarak MHP lideri Devlet Bahçeli, Karar Gazetesi yazarlarını isim vererek hedef göstermişti.
Uğuroğlu, son yazısında içinde bulundukları durumla ilgili, “Saldırıların arkası faili meçhul cinayetler mi” sorusunu sorarken, Artı Gerçek yazarı Ahmet Nesin de, “MHP sonunda AKP’lilere saldırma noktasına gelecek…” başlıklı bir yazı kaleme aldı.
Nesin, Alaattin Çakıcı, Abdullah Çatlı, Mehmet Gül, Muhsin Yazıcıoğlu, Haluk Kırcı, Mehmet Ali Ağca, Mustafa Destici, Sami Bal, Ökkeş Kenger, Veli Can Oduncu gibi kamuoyunun yakından tanıdığı Ülkücü isimleri hatırlattı ve bu isimlerin partilerin, örgütlerin kişiliğini yansıttığını kaydetti.
Nesin, milliyetçi Millet Partisi’ni örnek verdiği yazısında, “Gelelim MHP’ye, ilk kuruculardan birisi esasında Millet Partisi’ni kuran Fevzi Çakmak, o da 1938 Dersim Katliamı’nın genelkurmay başkanı ve işini sağlama alıp, sonradan partiyi yine asker ve darbe yapmış Alpaslan Türkeş’e teslim ediyor” ifadelerini kullandı ve ekledi:
“Bunun dışındakilere de bakarsanız, en tepedeki kurucuları inceleyin, kişiliklerinin partiye yansıdığını görebilirsiniz.
Alaattin Çakıcı, Abdullah Çatlı, Mehmet Gül, Muhsin Yazıcıoğlu, Haluk Kırcı, Mehmet Ali Ağca, Mustafa Destici, Sami Bal, Ökkeş Kenger, Veli Can Oduncu…
Daha sayabileceğim onlarca isim var ama bu kişiler daha çok bilinenler. Google’a girin, hem geçmişlerini inceleyin, hem de fotoğraflarını ve tahmin ettiğiniz kişilikleriyle MHP ve Ülkü Ocakları’nı bir karşılaştırın. O zaman neden son zamanlarda dayak atma olaylarının arttığını, neden tehditlerin hep onlardan geldiğini daha iyi anlarsınız. Öyle fazla siyasi analiz yapmaya gerek yok, bu kısa yolu bir deneyin.
Pardon 12 Eylül darbesi döneminde arabasının bagajında 2 adet otomatik tüfek bulunan Devlet Bahçeli’yi unuttum, alınır ve kızar filan, neme lazım…”
