Yazar: SG

YORUM | HASAN CÜCÜK 

Transfer piyasası hareketli günler geçiriyor. Galatasaray ve Fenerbahçe kalburüstü isimleri kadrosuna katarken, Beşiktaş daha sakin bir transfer sezonu geçiriyor. Ligde birbirlerinin en güçlü rakibi olan Fenerbahçe ve Galatasaray transferde de yeşil sahaları aratmayan mücadele veriyor. Sarı-kırmızılılar, adı Fenerbahçe ile anılan Fildişi Sahilli forvet Wilfried Zaha’yı renklerine bağlayarak, son yılların önemli transfer çalımlarından birini attı. 

Yeni sezon için geri sayım devam ederken, takımlar kadrolarını takviye için hareketli günler geçiriyor. Transferde gözlerin çevrildiği takımlar, elbette İstanbul’un üç büyükleri oluyor. Ali Koç başkanlığında 5. yılını geride bırakan Fenerbahçe, 9 yıldır gelmeyen şampiyonluk için bu sezon da çok sayıda ismi renklerine bağladı. Arda Güler’i rekor bir bonservisle Real Madrid’e satan Fenerbahçe’de defansın önemli ismi Macar oyuncu Atilla Szalai’nin Bundesliga ekiplerinden Hoffenheim’e imzası an meselesi. Bruma ve Berisha’yı da satan Fenerbahçe’nin, şu ana kadar kasasına 30 milyon Euro girdi. Bu rakama Szalai’den en az 12 milyon Euro daha eklenmesi gerekiyor. Gol kralı Valencia’nın yanı sıra Samatta, Pelkas ve Zajc bedelsiz ayrılan isimler oldu. 

Transferde gözünü karartan Fenerbahçe, Avrupa futboluna damga vuran Edin Dzeko ve Dusan Tadic’i renklerine bedelsiz bağladı. 10 numara mevki için Polonyalı Sebastian Szymanski, stoperler Becao ile Djiku, sol kanat Ryan Kent, Ümraniyespor’da başarılı bir sezon geçiren forvet Umut Nayır taze güç olarak sarı-lacivertli formayı giyecekler. Gelen oyuncular için kasadan şimdilik 21,8 milyon Euro çıktı. Fenerbahçe’nin kale başta olmak üzere orta saha ve forvet hattına takviye yapması bekleniyor. 

Okan Buruk yönetiminde sezonu şampiyon tamamlayan Galatasaray, ligin yanı sıra Şampiyonlar Ligi’nde de başarıyı hedefliyor. Devler Ligi’ne katılmak için üç ön eleme geçmesi gereken Galatasaray’ı gruplara kalması durumunda güçlü rakipler bekliyor. PSG’den kiralanan Mauro Icardi’nin şampiyonluk yolundaki büyük katkısı, sezonun bitimiyle birlikte yerini belirsizliğe bırakmıştı. PSG’ye dönen Arjantinli Fransız ekibinin gelecek planları arasında yer almıyordu. Galatasaray’da kalıcı olmasına mutlak bakılan Icardi’nin kafasını karıştıran Suudi Arabistan liginden gelen teklif oldu. Suud’dan gelen teklifi geri çeviren Icardi’nin gelişini geciktiren eşinin sağlık sorunları oldu.

Icardi cephesinde bu gelişmeler yaşanırken, boş durmayan yönetim İspanyol sol bek Angelino’yu kiralık olarak takıma kazandırdı. Kiralık stoper Kaan Ayhan’ın tapusunu 2,8 milyon Euro’ya aldı. Forvet hattını Halil Dervişoğlu, Cedric Bakambu ve Wilfried Zaha ile güçlendirdi. Özellikle Zaha transferi iki ezeli rakibi yeşil sahalar dışında da karşı karşıya getirdi. 

Zaha, Crystal Palace formasıyla yıllardır Premier Lig’de ter döktü. Temmuz 2010’da adını A takım kadrosuna yazdıran 30 yaşındaki Zaha, kariyerinin tamamına yakınını Crystal Palace’da geçirdi. Ocak 2013’te 11,75 milyon Euro karşılığında Manchester United’a imza atan Zaha, sezon sonuna kadar kulübünde kiralık oynadı. United kadrosunda yer bulmakta zorlanınca önce Cardiff’e sonra eski kulübü Crystal Palace’a kiralandı. Şubat 2015’te 3,8 milyon Euro bedelle, Crystal Palace kadrosuna tekrar katıldı. 

Crystal Palace formasıyla çıktığı 458 maçta 90 gol ve 76 asistlik bir performans sergileyen Zaha transfer döneminin popüler isimlerindendi. Sözleşmesi bittiği için bonservisi elinde olan Zaha’nın yıllardır formasını terlettiği Crystal Palace’dan ayrılması beklenmiyordu. Devreye ilk Fenerbahçe ve Suudi Arabistan ligi takımları girdi. Fenerbahçe transferde bir adım öne geçtiği yazıldı. İmza için saatler sayılırken, devreye giren Galatasaray Zaha’yı İstanbul’a getirdi. Zaha’nın Fenerbahçe’nin 8,5 milyon Euro maaş ve 10 milyon Euro imza parası teklifini geri çevirdiği iddia edildi. Yine kulübü Crystal Palace’ın haftalık 200 bin sterlin maaş sözleşme önerisini de itibar etmedi. Galatasaray’a yıllık 5,5 milyon Euro ve 6 milyon Euro imza parası karşılığında ‘evet’ dedi. 

İki kulüp arasında nefes kesen Zaha savaşından Galatasaray galip çıktı. Geçen sezon Abdulkerim için iki ekip yine karşı karşıya gelmişti. Konyaspor formasıyla parlayan Abdulkerim tercihini sarı-kırmızı renklerden yana yapmıştı. Rizespor formasıyla dikkat çeken Kosovalı oyuncu Vedat Muriqi için iki ezeli rakip 2019’da karşı karşıya gelmişlerdi. Yarıştan Fenerbahçe galip çıkarken, Muriqi için 5,4 milyon Euro bonservis ödedi. Kosovalı’nın sarı-lacivert serüveni bir sezon sürdü. Eylül 2020’de Fenerbahçe’ye veda eden Vedat Muriqi’den kasaya 21 milyon Euro girdi.

Türkiye’de bu haberi engelsiz paylaşmak için aşağıdaki linki kopyalayınız👇

Kaynak: Tr724
***Mutluluk, adalet, özgürlük, hukuk, insanlık ve sevgi paylaştıkça artar***

YORUM | PROF. DR. MEHMET EFE ÇAMAN

Uzakta martı sesleri, mavi gök, yeşil ağaçlar. Belki burnuna gelen tanıdık bir koku. Kaybettiklerin yok aklında artık. Yarı yolda bırakanlar da öyle. Ne nalburun önünde çayını içen esnaf, ne berberin ilk müşterisi, uzaklardasın. Yalanlar üzerine kurulu bir ülkenin fiilen vatansızlaştırılmış vatandaşısın. O yalanlar seni, hatta aileni hain ilan ettiğinde sen ne olduğunu ve ne olmadığını bildiğinden ırgalamamıştın belki de. Yine de o burukluk ve yenilmişlik hissini üzerinden atmak, biliyorum, kolay değildi. Onlar o kadar çoktular, sen o kadar güçsüzdün ki. Koca bir ülke bir olup üzerine geldi ve ülkeni insansızlaştırıp bir kuru coğrafyaya indirgedi. O coğrafyayı sevebilirdin diye düşündün, her şeye rağmen. Üzerindeki insanlardan sana neydi? Mahalle aralarının alışık kokuları ve renkleri, koylarının berrak suları, köylerinin sabahı haber veren horoz sesleri, kışın kentlerin yoğun isi-pisi, büyüdüğün mahalle ve gittiğin okul hep aklındaydı ve onlara kimse dokunamazdı. Ama bunların hepsi geçmişti ve usun sürekli şimdiki zamana öykünüyordu. Olanları biliyor olmanın getirdiği bilinç hali, kendini geçmişle avutmana engel oluyordu. Geçmiş artık yoktu. Geçmişteki insanlar yoktular. Geçmişteki sen de yoktun. Bunun ayırtına varmış olarak, hiçbir şey olmamış gibi o ülkeyi sevmeye çabaladın durdun, anlamsızca. Fakat ne kuru coğrafyanın denizleri, mahalleleri ve pazarları, ne geçmişin anılarındaki gizli, ama silinemez mutluluk enstantaneleri, gerçek değildiler. 

Tüm bu duyguların içinde her sabah güneşle beraber doğmasını siyasi durumlardan kaynaklı kirlenmeyle açıkladın. Öyle ya, mantıklıydın, rasyoneldin, duygularının seni ele geçirmesine direnebilecek sağlam bir karakterin vardı. Fakat o duygular ne sabahları güneşle beraber doğuyor, ne de onunla beraber akşamları batıyordu. Onlar hep oradaydılar. Bunu görmek, bunu hissetmek de acı veriyordu. 

Siyasi durum böylelikle fail olma durumunu zamanla kaybederken, sen kendini daha iyi anlamaya başlayacaktın. Zamanla! Zamanla dostum! Birileri bir zamanlar sana zamanın her şeyin ilacı olduğunu söylemişti, değil mi? Bu nasıl bir ilaçtı ki yıllardır bir türlü ondan beklenen, söz verilen etkiyi göstermiyordu? Siyasi durumun yerini böylelikle daha gerçekçi bir bakış açısı almaya başladı: esasında sen hep aynı gerçeklikte var olmuştun, ama onun ayırdına varman için başına o yaşanılan tüm olumsuzlukların gelmesi gerekmişti. Yoksa otuz yıllık, otuz beş yıllık dostlukların da, kardeşin gördüğün ve öyle muamele ettiğin akrabalarının da, yıllarca aynı işyerinde çalıştığın meslektaşlarının da şeytanı utandırabilecek keskinlikte ve açıda değişimini nasıl izah edebilirdin kendine? 

Böylelikle sen yaşadıklarını daha iyi anlamaya başladın ve bunun getirisi, senin daha da yabancılaşman, içe kapanman, diğerlerinin seni anlamasından umudu kesmen oldu. Kaderle ve şansla falan yapılan izahlardan da illallah dedin. 1970’lerin ve 1980’lerin Yeşilçam filmlerindeki gibi her şeyin kolaylıkla izah edilebildiği, iyilerle kötülerin kesin hatlarla birbirinden ayrılabildiği, babacan birinin çıkıp her şeyi düzelttiği o ortam yoktu, olmayacaktı. Ya da çocukken masal plaklarından ve radyo tiyatrolarından dinlediğin öyküler, masallar ve oyunlardaki gibi, kötülerin kötülüklerinin cezasını çektiği, iyilerinse muradına erip kerevetine çıktığı ideal bir dünya – ya da Türkiye – cadının ormanda gizli çikolata ve şekerden evi kadar, Keloğlan’ın güvercinleri ve anacığının lezzetli çorbası kadar, Bolu Dağı’na çıkan Köroğlu’nun Kırat’ını gözü millenmiş babasının cılk çamurda eğitmesi kadar hayaldi! 

Birkaç kişinin kaprisiyle, üç beş hırsızın kandırmasıyla, bir çetenin hayalleriyle falan uğraşabilirdin de, ya yaygın kötülükle? Aklında sana yapılanlardan çok çocuklarının yaşadığı travmalar… Gittikçe öfkelendin, öfkelendikçe uzaklaştın, uzaklaştıkça anıların silindi gitti, seni unutanların yüzlerini ve seslerini unutmaya başladın. Çocuklar büyürken, acın küçüldü. Olanlara derin anlamlar yüklemeyi bıraktığını fark ettin. Yol kenarında arabanın ezip öldürdüğü boz bir tavşanın kaderi neyse, senin de başına gelenler aynen öyle bir şeydi. Sen özel değildin, evrenin sana yaklaşımı da iltimaslı olmayacaktı. “Oh, ne güzel! Şimdi rahatladım işte!” 

Acıları mukayese edenlerin yaptığı haksızlığı bile artık anlatacak dermanın kalmamıştı. Hoş, bunları anlattığında dinleyecek birileri olur muydu, orası da şüpheliydi. Yalnız iyi bir şey vardı: Güneş her zamanki yerinden doğuyor, her zamanki yerinden batıyordu. 

Böylece, insanlar arası ilişkilerinde inşa ettiğin ve sonra da referans noktası olarak belirlediğin insanları da, coğrafyaları da benliğinde terk ettin. Fiziksel terk edişten sonra, bu çok önemliydi. Fiziksel olanla ruhsal olan böylece birbirine uyumlu hale gelmeye başladı. Tıpkı karanlık bir odada önce kalın perdeyi açıp ışığa, sonra da pencereyi ardına kadar açıp temiz havaya merhaba demek gibi bir şeydi. Olmadığına üzüldüğün her şeyin değersizleştiğini ve önemini yitirdiğini gördün. Esas olan şu andı, bu mekândı, yanındakilerdi. Hızla koşarken sadece önüne bakman gibi rasyonel bir karardı bu aslında. Geriye bakmadan sürekli koş. Çünkü geriye bakmak hem takılıp düşmene neden olur, hem de ilerlediğin yeri göremezsin. Oysa görecek çok şey var. Türküdeki gibi “görecek günler var daha”, aldırma! 

Dediğim gibi. Uzakta martı sesleri, mavi gök, yeşil ağaçlar. Belki burnuna gelen tanıdık bir koku. Kaybettiklerin yok aklında artık. Yarı yolda bırakanlar da öyle. Ne nalburun önünde çayını içen esnaf, ne berberin ilk müşterisi, uzaklardasın. Martılar başka martı. Sesleri aynı olsa da! Gökyüzü aynı mavi, sıcaklık değişse de. Ağaçlar aynı yeşil, altlarından ilk defa geçsen de. Burnuna gelen koku tanıdık değil, ama ikinci kez o kokuyu aldığında inan tanıdık oluyor. Kaybettiklerine değil, bulduklarına odaklanıyorsun. Uzaklarda da değilsin aslında. Çünkü uzaklığı ölçebilecek bir referans noktan kalmamış. 

Belki de hayat budur. Belki de yaşananlar olağanüstü değildir. Belki de umutsuzluk ve olumsuzluk salt senin iç dünyanla alakalı duygulardır. Belki de hayatın temelleri çok daha basittir. Belki de. Belki.

Türkiye’de bu haberi engelsiz paylaşmak için aşağıdaki linki kopyalayınız👇

Kaynak: Tr724
***Mutluluk, adalet, özgürlük, hukuk, insanlık ve sevgi paylaştıkça artar***

YORUM | M. NEDİM HAZAR

Bediüzzaman Said Nursi, özellikle esaret yıllarına dair bir eser kaleme almamış olsa da, başka bağlamlar ile zaman zaman esaret günlerine atıflarda bulunmuştur. Örneğin Şualar’da: 

“Eski Harb-i Umumîde Rusya’nın şimalinde doksan zabitimizle beraber bir uzun koğuşta esir olarak bulunuyorduk. O zatların bana karşı haddimden çok ziyade teveccühleri bulunmasından nasihatla gürültülere meydan vermezdim. Fakat birden asabiyet ve sıkıntıdan gelen bir titizlik, şiddetli münakaşalara sebebiyet vermeye başladı. Ben de üç dört adama dedim: ‘Siz nerede gürültü işitseniz, gidiniz haksıza yardım ediniz.’ “Onlar dahi öyle yaptılar, zararlı münakaşalar kalktı. Benden sordular: ‘Neden bu haksız tedbiri yaptın?’ Dedim: ‘Haklı adam insaflı olur, bir dirhem hakkını istirahat-ı umumînin yüz dirhem menfaatına feda eder. Haksız ise ekseriyetle enaniyetli olur, feda etmez, gürültü çoğalır.” (13. Şua)

Savaşın uzaması ve Rusya’daki iç karışıklıklar giderek yaygın hale gelince bu gerilim toplama kamplarına da yansımıştı. Rus komutanlar kendi ordularını zor komuta ederken, özellikle askeri esir kamplarında her an bir isyanın çıkmasından endişe ediyorlardı. 

Özellikle Osmanlı/Türk esirler yerel halk ile de (çoğu Müslüman Tatar idi) iyi ilişkiler kurmasından dolayı bu paranoyaları artık zirve yapmıştı. Bu önyargıdan Bediüzzaman da nasibini alacaktı. Okuyalım: 

“Rusya’da Kosturma’da doksan esir zabitimizle beraber bir koğuşta idik. Ben, o zabitlerimize ara sıra ders veriyordum. Bir gün Rus kumandanı geldi, gördü, dedi: “‘Bu Kürt gönüllü alay kumandanı olup, çok askerimizi kesmiş. Şimdi de burada siyasî ders veriyor. Ben yasak ediyorum, ders vermesin.’ İki gün sonra geldi, dedi: ‘Madem dersiniz siyasî değil, belki dinîdir, ahlakîdir; dersine devam eyle.” (Lem’alar, s370)

Bediüzzaman gibi alfa karakterler nerede olursa olsun, bir şekilde idari olmaksızın odak noktası olurlar, nitekim esir kampında da öyle olmuştu. Esir kampındaki sıradan erden en yüksek rütbeli komutana kadar, onun yanına geliyor ders dinliyordu. 

Nitekim bir keresinde sorulduğunda, “Rusya’da esaretteyken hâkimiyet-i manevîye kurmuştum!” demişti. 

Peki bu esir kamplarında günler nasıl geçiyordu. 

Bunun için tekrar Rus kaynaklara müracaat etmemiz gerekiyor. Çünkü çok enteresan gelişmeler oluyor!

Boris Yegalov (Doktor astronot ile karıştırılmasın) Rusya Beyond’da kaleme aldığı bir yazıda ülkesini temize çıkarma gayretiyle, “Rusya’nın Savaş Esirlerine yönelik muamelesi o dönem için ileri düzeyde kabul edilse de binlerce erkeğin açlıktan ve hastalıktan ölmesini engelleyemedi.” itirafını yapar. 

Önce de belirttiğimiz gibi Rusya büyük cihan harbinde yaklaşık 2,5 milyon esiri kendi ülkesine götürmüştü. Yine daha önce belirttiğimiz gibi, bu esirlere bir tür “canlı ganimet” olarak bakıyorlardı. 

Ancak ülkenin içinde bulunduğu siyasi kargaşa ve ekonomik sıkıntı bir yana, esirleri barındıracak uygun yerler bile yoktu. 

Rusya’nın bu esirleri uhdesine aldığı dönem (1914-1922) ülke tarihinin en çalkantılı dönemiydi aynı zamanda. 

Esaret günlerini en iyi anlatan isimlerden biri de Kızılhaç adına orada bulunan İsveçli bir aktivist ve hemşire olan (İsveç’in Rusya büyükelçisinin kızı) Elsa Brandstörm’dü. Hatıralarını anlattığı iki ciltlik; “Feindeshand” (Düşmaneli) isimli kitap da yayınlayan Bayan Brandstörm, Ruslardan biraz daha farklı bir esaret ortamı tasvir eder.

Sibirya Meleği olarak da anılan hemşire Elsa Brandstörm.

Almanlar için insanüstü bir karakterdi Hemşire Elsa, binlerce Alman askerinin hayatını etkilediği biliniyor. Bugün Almanya’da pek çok caddeye onun ismi verilmiş, onun adına dispanserler, kütüphaneler, okullar var.

Tarihçiler savaş esirlerinin yakalandıktan sonra, hapsedilecekleri yere varmadan önce bir ila üç ay seyahat ettiğini, ardından sorguya çekildiklerini, eğer insaflı bir komutana denk gelindiyse, yaralı ve hastaların tedavi için bir süre tutulduğunu, geri kalanların ise trenlerle Kiev (Darnitsa) ve Moskova’daki (Ugrezhskaia ve Kozhukhovo) ana toplanma istasyonlarına götürdüğünü yazıyor. 

Buralarda kayıt altına alınan esirler, daha sonra sayıları 400’ü bulan toplama kamplarına dağıtılıyor.

Kamplar genellikle Rusların ‘’Voyenni Gorodok’’ (yani askeri şehircik) dedikleri bölgeler oluşturularak inşa ediliyordu. 

Aslında işkence daha esirler taşınırken yapılmaya başlıyordu. Rus tarihçilerin “sıcak vagonlar” dediği perişan mekanlarda, köhne ahşap ranzalar, aynı ortamda açık tuvaletler (genellikle pis bir kova oluyordu) ve bir yanmayan ocak bulunuyordu. 

Erzak… Rusların dağıttığı tek erzak su idi!

Esirlerin çıkarılan yasaya göre günlük bir ödeme alması gerekiyordu ama, henüz kimsenin böyle bir parayı aldığı kayda girmemişti. 

Bu sebeple esirlerin çoğu dilenmek zorunda kalıyordu.

Esirler bedava işgücü olarak madenlerde, inşaatlarda, tren ve kara yolunda işçi olarak çok ağır şartlarda çalıştırılıyordu.

Hz. Bediüzzaman, esir koğuşlarındaki boş muhabbetlerden kısa süre içerisinde fena sıkıldı ve bir çözüm üretti… Yazıyı okumaya devam edelim…

Kosturma’nın hemen yanıbaşındaki Sharya’da (aynı isimli demiryolu şirketine) bedava hizmet veren esir askerler.
Yemek diye dağıtılan lapayı alan bir esir.

Rusya esir alma işine o kadar hazırlıksız girmiş ve sevkiyatı o kadar bilinçsizce yapıyordu ki, pek çok bölgeye yerleşen esirlerin nüfusu yerel halkı çoktan geçmişti. 

Kamplar eğer resmi bir daireden dönüştürülmediyse, genellikle iptidai barakalardan oluşuyordu. Rus askerler buna Zemlianki (Yere kazınmış kulübe) diyordu. Yine hemşire Elsa’ya göre, hiçbir esir koğuşunda kapasiteye göre esir tutulmuyordu. En az yüzde 50 daha fazlaydı. 

Bu son derece ağır şartlara rağmen Ruslara göre sorun yoktu, hatta General Rachamimov’a göre, esirler pek çok yerel haktan daha konforlu bir hayat sürüyordu!

Bura rağmen savaşta ölen esirlerin anısına 2014 yılında Kosturma’ya bir anıt dikildi.

Günümüz Kosturma’nın uydu görünüşü.
Son derece kıymetli iki eser…

Fakat çok da haksızlık etmeme adına, bazı kamp personeli esirlerle bire bir ilişki kurabiliyor ve hatta kayıt dışı olarak onları kamp dışına çıkarıyor, yakındaki yerleşim yerlerini geziyorlar, Tatar ailelere misafir oluyorlar, günlük, haftalık gazete dergileri toplayıp kampa tekrar geri dönüyorlardı. 

Tıpkı Bediüzzaman gibi bu zorlu esareti yaşayıp, daha sonra firar eden Hüsamettin Tuğaç, günlük kamp hayatını şöyle anlatıyor: 

“Şehrin dışında çok esaslı, sağlam yapılmış bir askeri şehir var ki, üçer katlı yan yana sıralanmış büyük binalardan kurulmuştu. Bu büyük kışlalardan birinde 50 – 60 kadar katlı Alman subay bulunuyordu. Biz 5 Türk subayı da bu pavyonda bir odaya verdiler. Alman esirlerinden bir er, bizim oturduğumuz katta Alman subaylarına yemek pişiriyordu. Biz de bu Alman mutfağına katıldık. Şu var ki Alman yemek porsiyonu bizden iki arkadaşı doyuruyordu. Şamlı Hakkı, ara sıra canının istediği yemeklerden yapıyor biz de onun Türk yemeklerini lezzetle yiyorduk. Kamp komutanı yaklaşık olarak 60 yaşlarında ufak yapılı bir emekli yarbay idi. Bize ara sıra sıcak giyecek, çorap gibi şeyler satardı. Bana da kalın iyi bir kışlık palto sattı. Pek az Fransızca biliyordu.

Şu kısım çok ilginç: 

“Maraşlı Hakkı isimli bir subayımız vardı. Bir süre sonra onu kıskanmaya başlamıştır. Zira kamp komutanı ile arası çok iyi idi. İstediği zaman muhafızsız şehre gider gelir, bazen de otellerde yatardı. Güzel bir sivil elbise, mükemmel bir palto herkesin dikkatini çekerdi. Hakkı’nın nasıl olup da öğle serbest dolaşmasına ve özel bir muamele görmesine akıl erdiremedik. Kendisine sorduğumuz zaman “Herifleri kafese koydum, dizlerimde romatizma var diye hastaneye tedaviye gidiyorum ve bazen de otellerde kalıyorum” diyordu. Fakat biz Hakkı’nın bu halinden utanç duyuyorduk. Almanlar da iyi gözle bakmıyorlardı. Onu aramızda fazla konuşturmazdık, ileri giderse işin sarpa saracağını ve dayak yiyeceğini anlamıştı. Bir süre sonra kamp komutanı Hakkı’yı bizden ayırdı. Şehirde bir otelde kalıyordu. Hakkı’nın karakterinin bozukluğuna ve biraz da açıkgöz ve becerikli oluşuna veriyorduk…”

Sakın uzatmaya çabalıyorum gibi anlaşılmasın. Başta ben pek çok yeni şey öğreniyorum. 

Said Nursi’nin bireysel menkıbesine daha yakından göz atacağız.

Türkiye’de bu haberi engelsiz paylaşmak için aşağıdaki linki kopyalayınız👇

Kaynak: Tr724
***Mutluluk, adalet, özgürlük, hukuk, insanlık ve sevgi paylaştıkça artar***