ADEM YAVUZ ARSLAN | ANALİZ
Siyasilerin çıkarları için herşeyi istismar ettiklerini gördük ama son 10 yılda sürekli tekrar eden ‘ama 250 şehit’ söylemi bambaşka bir seviye. İktidar ve bileşenleri ne zaman sıkışsa, hemen bu argümanın arkasına saklanıyor. İşkenceyle öldürülen, sonra masum olduğu tescillenip “mezarda göreve iade edilen” KHK’lı öğretmen Gökhan Açıkkollu’nun dramını hatırlatırsın; cevap hazırdır: “Ama 250 şehit…”
KHK mağduriyetlerini anlatırsın, savunma yine aynı yerden gelir.
Meriç’te boğulan çocukları, dayanamayıp intihar eden üniversite öğrencilerini, ilaçları verilmediği için cezaevinden tabutla çıkan İngilizce öğretmeni Halime Gülsu’yu, işkence gören masumları, tutuklu gazetecileri, hamile kadınlara yapılan zulmü, kelepçeli kemoterapiye götürülen kanser hastalarını gündeme getirirsin; hemen “ama 250 şehit…” derler…
İşkenceye dayanamayarak kalp krizi geçiren ve hayatını kaybeden öğretmen Gökhan Açıkkollu…
Cezaevlerindeki bebekleri anlatırsın, siyah transporterlarla kaçırılanları sorarsın, 128 milyar doları hatırlatırsın; cevap değişmez: “Ama 250 şehit…”
Beyaz sandalyede yardım beklerken hayatını kaybeden KHK’lı polis Mustafa Kabakçıoğlu’nu söylersin; yine aynı duvar: “Ama 250 şehit…”
Oysa bu insanların hiçbirisi o şehitlerden sorumlu değildi! Hatta daha ileri söyleyeyim: KHK mağdurları, Meriç’te boğulan çocuklar, hapiste bebeğiyle yatan kadınlar, gazeteciler; Cumhurbaşkanı Erdoğan’ın, dönemin MİT Müsteşarı Hakan Fidan’ın ve Genelkurmay Başkanı Hulusi Akar’ın sorumluluğunun binde biri bile değildi.
Mustafa Kabakçıoğlu, cezaevinde ölü bulundu!
Rejim bileşenleri ve sözde muhalefet için “250 şehit” sınırsızca kullanılabilecek bir koz. Şehitlerle dertleri olsaydı, bunca yıldır failleri bulmak için çabalarlardı. Hassasiyetleri olsaydı; Erdoğan’ın darbeyi “eniştesinden” nasıl öğrendiğini, Hakan Fidan ve Hulusi Akar’ın ihbara rağmen kalkışmayı neden engellemediğini, skandala rağmen nasıl terfi ettirildiklerini, dönemin Başbakanı Binali Yıldırım’ın isyanını sorarlardı. Dertleri “250 şehit” olsaydı, o gece aktif rol oynayan isimlerin TBMM’den, yargıdan nasıl kaçırıldığını sorgulardı.
Hayırsever Mustafa Said Türk, yürüyemeyecek haldeyken tutuklandı…
O gün sorumlular yapması gerekeni yapsa kimsenin burnu bile kanamazdı. Ama önceden silah dağıtan, kum dolu kamyonları kışlaların önüne çeken, kritik noktalara keskin nişancıları yerleştiren bir akıl, akan kanı bugün ahlaksızca istismar ediyor.
15 Temmuz Koalisyonu ve Büyümeyen Facia
Delilleriyle anlattım: 15 Temmuz koalisyonunun bileşenleri aslında 250 değil, belki 2 bin 500, belki 25 bin 000 kişinin öldürülmesi planlıyordu; fakat tuzağı gören sağduyulu askerler faciayı önledi. Düşünün; 250 şehitte bu istismarı yapanlar, 2 bin 500 şehit olsaydı ne yapardı?
Listeyi uzatmak mümkün…
15 Temmuz kurgusunun çelişkilerini sorgulamayacak, yalanların peşine düşmeyecek, kimseye hesap sormayacaksın; ama en küçük eleştiride “ama 250 şehit” deyip “Acımak yok!” nutku atacaksın.
Bu istismar 10 yıldır aralıksız sürüyor.
Bugün bu konuya dönmemin nedeni, Vatan Partisi lideri Doğu Perinçek’in son açıklamaları. 17 Aralık büyük yolsuzluk ve rüşvet operasyonu sonrası iktidarla anlaşan, 15 Temmuz sürecine aktif biçimde eklemlenen Perinçekgiller son yıllarda kızağa çekildi. Erdoğan, 15 Temmuz sonrası Perinçek kadrosunu büyük ölçüde pasifize etti.
Kayıp Silahlar, Kayıp Deliller
Hatta daha açık söyleyeyim: Erdoğan istese, Perinçek dâhil tüm ekibini aynı gün Silivri’ye koyar. Artık iktidar ekranlarında da pek görünmeyen Perinçek, son günlerde “Cemaat” gündemiyle yatıp kalkıyor. Bazı eski cemaatçilerin başlattığı “Cemaate af” söylemlerine atladı; son olarak da Ahmet Dönmez’in YouTube kanalına çıktı.
Halime Gülsu
Perinçek’in neden bu kadar abartıldığını şahsen anlamasam da, KHK ve af gündeminin konuşulmasını faydalı gördüğüm için önyargısız izlemeye çalıştım. Ama Perinçek bildiğiniz gibiydi: Siz ne sorarsanız sorun, o yine kendi istediğini anlatıyor.
Ahmet Dönmez ne zaman KHK mağduriyetlerine geldi, Perinçek tıpkı Erdoğan ve yandaşları gibi 15 Temmuz’a ve “250 şehit” söylemine sığındı. Meriç’te boğulan çocukları, kermeste börek açan kadınların yaşadığı mağduriyeti, harp okulu öğrencilerinin dramını sorsan; hemen “Ama ortada cesetler var, tanklar yürüdü, uçaklar uçtu; bunlar varken…” diye başlayıp aynı argümanı tekrar edip durdu.
Kaç kez tekrarladığını sayamadım…
Girişte dediğim gibi: Erdoğan rejimi bileşenleri için “250 şehit” tam anlamıyla “Allah’ın lütfu!” Her eleştiriyi bu sloganla boğuyorlar.
Marmaris’teki “Gizemli Tim”
Bu noktada Perinçek’e bir çağrı yapmak istiyorum: Sayın Doğu Perinçek, var mısınız o “ortadaki cesetleri” sorgulamaya? Tankları kimin yürüttüğünden uçakları kimin uçurduğuna; şehitlerin vücutlarından çıkan mermilerden, ortalıkta dolaşan karanlık silahlara kadar iz sürmeye var mısınız?
O geceye dair HTS kayıtlarının peşine düşmeye, kaybolan TBMM Araştırma Komisyonu raporunun akıbetini sormaya var mısınız?
Daha spesifik sorayım: Şehitlerin otopsi raporlarına bakmaya var mısınız, Sayın Perinçek? Ben baktım. Gördüklerim, sizin anlattığınız 15 Temmuz “efsanesini” delik deşik ediyor.
Otopsi bulgularıyla “tank ateşi” söylemleri çelişiyor. İstanbul 28. Ağır Ceza Mahkemesi’nde sanıkların beraat ettiği ve ölümlerin sanıklarla ilişkilendirilemediğinin kayda geçtiği örnekler var. Polisin kalabalıkları askerlerin önüne sürmesi, telsiz anonslarıyla çatışmayı büyüten bir düzen delilleri var.
Birkaç somut örnek vereyim…
15 Temmuz’un sembollerinden sayılan polis müdürü Turgut Aslan’ı kimin vurduğunu, korumasını kimin şehit ettiğini hiç sorguladınız mı Sayın Perinçek? Elinizin altındaki gazeteciler, televizyoncular, partinizin hukukçuları inceledi mi?
15 Temmuz’da haklarında hiçbir somut delil olmaksızın binlerce asker ve polis gözaltına alındı, işkenceden geçirildi.
Turgut Aslan’ı yaralayan, korumasını şehit eden MP5’in delil dosyasından “kaybolması” hiç mi merakınızı çekmedi? Ortada cesetler var diyorsunuz ya, en bilinen cesedin ardındaki silah 10 yıldır kayıp. Ama dikkat edin; silah delil klasöründen kayboldu, daha doğrusu ‘kaybedildi’.
Jandarmanın etrafına keskin nişancıları yerleştirildiği ve sivillerin infaz edildiği iddiaları karşısında; polis özel harekât müdürü Eraslan Er’in ağzından kaçırdığı “infaz talimatı”nın yer aldığı TBMM tutanağının kayıtlardan nasıl çıkarıldığını sordunuz mu?
Madem “ortadaki cesetler” bu kadar önemli, bunları sormanız gerekirdi.
70 Şehit Gerçeği
Devam edelim…
Jandarma nizamiyesinde, silahsız bir asker: Yüzbaşı Yasin Özdemir. Zararsız olduğunu göstermek için üstünü çıkarıp elleri havada yürürken altı kurşunla vuruluyor. Kameralar kayıtta. Bu “ceset” sizin “ortadaki cesetler” listenizde var mı?
Ankara 23. Ağır Ceza Mahkemesi kayıtlarına göre Jandarma önünden toplanan 18 silahın kriminal incelemesi yapılmadı; orada şehit olan 9 sivilin kim tarafından öldürüldüğü tespit edilemedi. Ama kimin öldürmediği mahkeme kayıtlarıyla sabit deniyor: “darbeci” diye yargılanan askerler.
Balistik raporlara göre kimi şehitlerde TSK envanterinde olmayan mermiler var. Örneğin Mustafa Avcu, Yakup Başıbüyük ve Ömer Takdemir’in vücudundan çıkan zırh delici çelik çekirdek mermilerin NATO standardı olmadığı, polis özel harekâtta bulunduğu iddia ediliyor.
Ümit Çoban, Medet Ekizceli ve Rüstem Resul Perçin’in dosyasında geçen rapora göre (ANK-BLS-19-09077) maktullerden çıkan mermiler sanık silahlarına ait değil. Peki bu insanları kim şehit etti?
Perinçek, Boğaziçi Köprüsü’ndeki keskin nişancıları hiç merak etmedi mi? Nihal Olçok’un isyanını duymadı mı? Ülke TV mikrofonlarına köprü üzerindeki keskin nişancıları anlatan görgü tanıkları da mı dikkatini çekmedi?
Bir başka sahne: Marmaris. Güya darbeciler Erdoğan’ı almaya gidiyor; fakat Erdoğan ayrıldıktan sonra yola çıkıyorlar. Bu sırada Marmaris’e giden “gizemli bir tim” mizansen bir saldırı yapıp iki polisi şehit ediyor iddiası var. Belgelerde şehit polislerden Cengiz Eker’in ölüm saatinin ve ölüm nedeninin yargı sürecinde değiştirildiği anlatılıyor. Madem “cesetler” diyorsunuz, Marmaris’te şehit olan iki polisin katillerinin peşine düştünüz mü?
Muğla 2. Ağır Ceza Mahkemesi’nin 04.10.2017 tarihli tutanağında; radar kayıtlarına göre Dalaman sahasında “3 adet tanımsız hava aracı” tespit edildiğinin doğrulandığı; savcılığın yazışmalar yaptığı ama buna rağmen tespit edilemediğinin geçtiği belirtiliyor. Bu “tanımsız” araçlar kimdi? Kim o radar kayıtlarını sildi? HTS kayıtları mahkemeye neden gelmedi?
Gelelim Akıncı’ya…
İddianame ve mütalaaya göre nizamiyede 8 kişi, çok yakın mesafeden uzun namlulu silahlarla taranarak öldürüldü. Sanık askerler “Ateş etmedik!” diyor. Otopsi raporlarında ise şehitlerin büyük kısmının enseden ya da kafanın arka kısmından vurulduğu belirtiliyor. 5 metreden az mesafede yüzyüze bir gerilim varken, mermi giriş açıları “rastgele tarama”yı değil, daha “hedefli” bir atışı çağrıştırıyor. Peki bu sivilleri kim vurdu?
Bir başka “ortadaki ceset”: Ömer Halisdemir.
Zekai Aksakallı’nın Halisdemir’i defalarca arayıp Semih Terzi’yi öldürttüğü; sonra da Üsteğmen Mihrali Atmaca’yı arayıp Halisdemir’i öldürttüğü anlatılıyor. Halisdemir kahramansa, onu öldüren nasıl kahraman oluyor? Çünkü ÖKK raporunda Mihrali Atmaca da “darbeyi önleyen kahramanlar” arasında sayıldı.
Tanklar meselesi… Perinçek on yıldır “Tanklar sokaktaydı!” diyor ama o tankların çıktığı birlik, o birliğin komutanı, ödüllendirme-terfi düzeni üzerine bir kez olsun “Bu nasıl iştir?” demiyor. Tank çıkmayan birliğin komutanı darbecilikten tutuklanırken, tankların şehirde tur attığı birliğin komutanı ödüllendirilip Genelkurmay Başkanı yapıldı.
Uçaklar… Akıncı davasında TBMM’yi bombaladığı iddia edilen uçağın kara kutu kayıtlarına göre o gece “uçmadığı” iddiası var. Silinmiş radar izleri konuşuluyor. Kamera ve radar kayıtlarını kim sildi? Kim neyi sakladı?
Silahlar… Sedat Peker’in de anlattığı “AKP teşkilatlarına dağıtılan silahlar” iddiasını Perinçek hiç sorguladı mı? Ankara’da bir cami imamının o gece Jandarma Genel Komutanlığı önünde karargâha ateş ettiği kalaşnikofu kimden temin ettiği araştırıldı mı?
Maden ailesi Meriç’te can verdi…
Meriç’te boğulan bebekleri, cezaevinden tabutla çıkan hastaları sorunca “ama darbe” diyen Perinçek, Hakan Fidan ve Hulusi Akar’ın neden savcıya ve TBMM’ye çağrılamadığını, Erdoğan’ın Binali Yıldırım’a “bir daha 15 Temmuz’u sorma, işine bak” dediği iddiasını hiç gündeme getirdi mi?
Soru çok. Şüphe çok. Ama sabrınızı daha fazla zorlamayayım.
Perinçek’in yakın çevresinden aktarılan bir itiraf daha var: Eski Genelkurmay İstihbarat Başkanı İsmail Hakkı Pekin’in, Erdoğan’la anlaşmayı ve “temizlik için böyle bir şeyin şart olduğunu” söylediği; AKP’nin girişimden haberdar olduğunu anlattığı; Perinçek’in de bu süreçten haberdar olduğu iddiaları… Hatta Hasan Atilla Uğur’un Yeni Şafak’a gönderilip “darbeyi haber verdiği” herkesin malumu.
O halde doğrudan soralım: Perinçek, yerdeki cesetleri bahane edip soykırıma varan hukuksuzlukları savunuyorsa, o gün dökülen kanlardan kendini de sorumlu tutması gerekmez mi? Haberiniz varsa, hazırlık sürecinde olmanız da gerekir. Üstelik mahkeme kayıtlarının, bu hazırlıkta aktif rol iddialarını desteklediği söyleniyor.
Ömer Halisdemir Paradoksu
Kısacası Erdoğan rejimi bileşenlerinin şehitlerle ilgili bir derdi hiç olmadı. Onlar için “250 şehit”, inşa ettikleri tek adam rejimi için kullanışlı bir aparattı. O şehitler için üzülmedikleri gibi, “Keşke daha çok şehit olsaydı!” diye hayıflandıklarına bile inanıyorum.
Kermeste börek açan kadının, okulda öğretmenin, hastanede doktorun dramını sorunca “ama şehitler” diyenler; ikiyüzlülüğün, istismarın, nebbaşlığın kitabını yazıyor.
O gece, nasıl bir tuzağa çekildiğinden habersiz sokağa çıkan ve şehit olan 251 insanımızın ruhu şad olsun. Allah mekânlarını cennet bahçesine dönüştürsün. Ama tek bir adamın koltuğu için ölüme yollandılar. ‘Reisleri’ saklandığı yerden izledi, damadı bıyık altından güldü. Çünkü 15 Temmuz’un “Allah’ın lütfu” olabilmesi için tabutlara ihtiyaç vardı. Erdoğan’ın kolunu koyup miting yapacağı tabutlara…
Çok uzatmamak için detaylara girmiyorum ama hep istismar ettiğiniz 250 Şehidin en az 70’inin de 15 Temmuz ile ilgisi yoktu. 15 Temmuz Şehitleri Araştırma Platformu belgelerle bu çarpıcı gerçeği ortaya koydu. Üzerine çok şey bina ettiğiniz söylem bile yalan yani.
Ne Erdoğan’ın, ne Perinçek’in, ne de rejim bileşenlerinden herhangi birinin derdi o insanlar ve onların şehadeti. Dertleri iktidarları ve rant düzenleri. Bu yüzden hangi sorunu gündeme getirirseniz getirin, “ama şehitler” deyip istismarın dibine vuruyorlar.
Bitirirken iki soru soruyorum Sayın Perinçek:
Birincisi: Hep referans verdiğiniz şehitler, sokağa çıkan tanklar ve Meclis’i bombalayan uçaklar meselesini ne zaman gerçekten sorgulamayı düşünüyorsunuz?
İkincisi—daha kritik olanı: Yakın çevrenize söylediğiniz iddia edilen şu cümleyi mikrofonların önünde de söyleyecek misiniz?
“15 Temmuz darbe değil, MİT’in operasyonuydu; biz de katkı sağladık, başka türlü bunları bitiremezdik.”
Kaynak: Tr724
***Mutluluk, adalet, özgürlük, hukuk, insanlık ve sevgi paylaştıkça artar***
