M. NEDİM HAZAR | YORUM
Sevgili dostlar dünya Epstein dosyalarıyla çalkalanıyor; ki bence de tarihi bir süreçten geçiyoruz. Bu belgelerin bazı ülkelerin ve bazı istihbarat örgütlerinin kendi kendilerini ve kurdukları sistemi ifşa etme pahasına yayınlanması önemli bir dönemi yaşadığımızın ispatı.
Açıkçası Türkiye’de yaşıyor ve Türk medyası denilen vasıtalarla bu davayı takip ediyorsanız neredeyse hiçbir şey anlamanız mümkün değil. Zira Epstein dosyaları adeta bir film ve kör medyadan herkes tuttuğu bir yer ile fili tarif ediyor.
İş yine başa düştü ve birkaç gündür geceli gündüzlü, bu dosyalar bize ne anlatıyor konusunda araştırma yapmak durumunda kaldım. Bugünden başlayarak birkaç gün, bu dosyaları olabildiğince objektif ve bütüncül olarak bakmayı deneyeceğiz.
Hazırsanız başlayalım…
Tesadüflerin olmadığı istihbarat dünyasında, belge yayınlarının zamanlaması her şeyden daha çok şey anlatır. Jeffrey Epstein’in ölümü nasıl “zamanlıysa” – tam da ifade verecekken, tam da isimleri açıklayacakken – Epstein dosyalarının kamuoyuna açılması da aynı derecede “zamanlı” oldu.
Ocak 2025…
Donald Trump, Beyaz Saray’a döndükten sonra ilk ciddi direniş noktasını İran konusunda koydu. Pentagon, CIA, İsrail lobi grupları ve “neocon” çevreler İran’a saldırı için baskı yaparken, Trump ayak diredi. “Biz artık Ortadoğu’nun polisi değiliz!” söylemini tekrarladı. Tahran’a askeri operasyon fikrine soğuk baktı. İsrail’in 50 yıllık ‘Büyük İsrail’ rüyasının son halkası olan İran operasyonu tehlikeye girdi.
Tam bu noktada, sanki bir sihirli değnek sallanmış gibi, Epstein dosyaları yayınlandı. ABD Adalet Bakanlığı’nın “şeffaflık” adına kamuoyuna sunduğu binlerce sayfalık belge yığın mahkeme kararıyla açılan, avukatların yıllardır mücadele ettiği dosyalardı bunlar.
Ama mühim bir soru vardı ortada: Neden şimdi? Neden tam Trump İran’a saldırmak istemediğini açıkladıktan sonra?
Belki de cevap basit: Çünkü bu dosyalar bir hatırlatma. Dünya liderlerine, siyasetçilere, etkili isimlere yapılan nazik ama sert bir hatırlatma: “Unutmayın, elimizde neler var.”
Bir kişiyi zayıf, savunmasız veya kontrol edilebilir duruma getirmek. Kişinin itibarını, kariyerini, özgürlüğünü tehdit edecek bir duruma sokmaya Komprovizyon (Compromising) deniyor.
Kompromat ise kompromisyon sürecinde elde edilen materyallerin tümüne verilen isim. Aslında Rusça kökenli bir terimdir: “компрометирующий материал” (kompromettiruyushchiy material).
Kompromat, fotoğraflar, video kayıtları, ses kayıtları, belgeler, emailler, tanık ifadeleri ve mali kayıtlar gibi her türlü kompromize edici materyali kapsar. Bu materyaller dört temel alanda kullanılır: Birincisi, doğrudan şantaj yaparak kişiyi kontrol etmek. İkincisi, pasif kontrol sağlamak; yani materyalin varlığını bilen kişi kendini sansürler ve istenen şekilde davranır. Üçüncüsü, politik silah olarak kullanmak; gerektiğinde bu materyaller yayınlanarak rakip yok edilir. Dördüncüsü ise caydırıcılık; “Elimizde şunlar var!” mesajı verilerek hedefin davranışları değiştirilir.
Esasen Epstein’ın hayatı boyunca topladığı malzeme tam da buydu. Ve şimdi, İran operasyonunun önündeki en büyük engel – Trump’ın isteksizliği – bu malzemenin bir kısmının yayınlanmasıyla aşılmaya çalışılıyor gibi görünüyor.
Tabii bu sadece bir “komplo teorisi” olabilir. Ama Jeffrey Epstein’ın kendisi de bir zamanlar sadece komplo teorisiydi. Ta ki öyle olmadığı ortaya çıkana kadar. Hem zaten, eğer komplo teorisiyse, neden Adalet Bakanlığı belgelerin büyük bir kısmını “ulusal güvenlik” ve “devam eden soruşturmalar” gerekçesiyle sansürledi? Neden bazı isimler açıklandı da bazıları açıklanmadı? Kim karar veriyor neyin “kamu yararına” olduğuna?
Bu sorular bizi doğal olarak şu soruya getiriyor: Elimizdeki belgeler neyi anlatıyor, neyi anlatmıyor? Ve daha da önemlisi, bize ne anlatıyor?
Ama önce, dosyaların anatomisine bakacağız. Çünkü bir belgenin içeriği kadar, nelerin eksik olduğu da o belgeyi anlamak için kritik.
Bir sonraki yazıda ortalık şenlenecek, garanti veriyorum.
Kaynak: Tr724
***Mutluluk, adalet, özgürlük, hukuk, insanlık ve sevgi paylaştıkça artar***
