Kiev Independent’ın savunma ve güvenlik muhabiri Illia Ponomarenko, Kiev’de yaşanan zorluklar, direniş ruhu ve insanların halini The Guardian gazetesi için kaleme aldı.
Kiev’de bu satırları yazarken, pencere camlarım şehrin üzerinde uçan Rus uçaklarının yolunu kesen hava savunma silahlarının patlamasıyla titriyor. Pazartesi gecesi, Ukrayna ordusu iki uçağın düşürüldüğünü bildirdi.
Şehre olanlar hala eski bir film gibi geliyor. İki hafta önce sokaklarımız neşeyle uğulduyordu, kafeler ve dükkanlar doluydu, sokak şarkıcıları şarkı söylüyordu ve gençler Khreshchatyk metro istasyonunun dışında dans ediyorlardı. Şimdi hayalet bir şehir, Nazi bombardımanı sırasındaki Londra fütüristik kıyamet sonrası bir film karışımı bir şey.
Şehir nüfusunun çoğu işgalin ilk günlerinden sonra kaçtı. Kalmaya karar verenler, gece hava saldırısı sirenlerinin sesiyle uyandı. Bir çok apartman bloğunda Soğuk Savaşın mirası olan sığınaklar ve bodrum katları açıldı. Pek çok insan gecelerini yer altındaki metro istasyonlarında, uyduruk çadırlarında veya yerdeki uyku tulumlarında uyuyarak geçiriyor. Ve merkez tren istasyonunda, muazzam kalabalıklar güvenli batı Ukrayna’ya giden bir trene binme şansı için savaşıyor.
Trafik neredeyse tamamen bitti. Şu anda bir depo benzin almak çok büyük bir sorun. Şehrin sokakları barikatlar, kontrol noktaları ve anti-tank kirpilerle dolu. İnsanlar, hala açık kalmış birkaç süpermarket ve eczanede yiyecek ve ilaç almak için saatlerce, bazen günlerce sıraya giriyor.
Kiev ve ötesindeki Rus füze saldırıları düzenli haber. Gecenin sessizliğini aniden bozan top mermileri artık sürpriz değil. Bunu yeni normal olarak kabul ediyoruz. Bizi, Kharkiv ve diğerleri gibi şehirleri hedef alıyor.
Kiev’in hemen kuzey batısında tam teşekküllü tank savaşı ve topçu düelloları sürüyor. İki hafta önce, banliyo bölgeleri Irpin, Bucha ve Hostomel, bir tür yerel Beverly Hills olan Kiev metropol bölgesinin en hızlı gelişen ve konforlu bölgeleri arasındaydı. Bugün, Rus ordusu orada bir dayanak oluşturmaya çalışırken, bu şehirler Stalingrad cehennemi gibi görünüyor. Ukrayna ordusu, şehrin banliyölerindeki tüm köprüleri yıkarak Rusların başkenti kuşatmasını önlemek için acı sona kadar savaşıyor.
Depresif olabilir. En kötüsü de saat 20.00’de sokağa çıkma yasağının getirdiği ölüm gibi, rahatsız edici dinginlik. Pencerelerde ışık yok. Müziği açmak, film izlemek ya da kitap açmak istemezsiniz. Sessizlik bizi boğuyormuş gibi.
Üniversite yıllarımdan beri yakın arkadaşım olan ev arkadaşım karanlıkta oturup akıllı telefonuna bakmaktan başka bir şey yapmıyor. Şu anda Rus ordusu tarafından yenilgiye uğratılan ve acımasızca bombalanan Mariupol şehrinde ailesiyle ilgili en küçük haberleri yakalamayı umuyor.
Bazen doğa bile yas havasına katılıyor gibi görünüyor. Güzel ve sıcak savaş öncesi günlerin aksine, Putin’in bu çılgın savaşı başlatmasından beri Kiev’de güneşin parladığını görmedim.
Ama daha yakından bakarsanız, herşey hala çok iyi. Keder ve sıkıntı zamanlarında insanlar inanılmaz bir dayanışma gösterirler. Metro istasyonlarında uzun geceler boyunca insanlar yer altında piknik yapıyor. Birçoğu süpermarketlerden kendi paralarıyla ihtiyaç maddeleri satın alıyor ve riskleri kendilerine ait olmak üzere savaşın en kötü noktalarına gidiyor; sadece acı çekenlere yiyecek, su ve ilaç getirmek ve muhtemelen ayrılmak isteyen insanların tahliyesine yardımcı olmak için.
Orduda, askerlerin barikatlarda kız arkadaşlarına evlenme teklif ettiği savaş bölgesi düğünleri var. Ve birçok insan, çatışmalardan kaçanlar için güvenli bir sığınak sağladı ve genellikle iki veya üç aileyi tek ailelik bir eve yerleştirdi.
İnanılmaz bir şekilde, rapor edilen 100.000 erkek ve kadın, düzenli ordu için hatların gerisinde görevler yürüten ülke çapında bir ev koruma örgütü olan Bölgesel Savunma Gücüne katıldı. Kiev’de, o kadar çok istekli aday var ki, birçok yerel şube, mevcut ateşli silah eksikliği nedeniyle insanları geri çeviriyor.
İnternette savaş, çok sayıda çılgın şehir efsanesi ve hikayeyi doğurdu: Kiev’in Hayaleti’nden, Rus tanklarını kaçıran Romanlara veya kimliği belirsiz yaşlı bir kadının bir salatalık kavanozu olan Rus insansız hava aracını düşürmesine kadar….
Ulusal birlik tama yakın. Yakın tarihli bir anket, Ukraynalıların %93’ünün cumhurbaşkanı Volodimir Zelenskiy’in liderliğini ve savaş zamanı duruşunu tam olarak desteklediğini söyledi. Daha iki hafta önce onu açıkça küçümseyen birçok kişi tarafından şimdi övülüyor. Birçok şehşirde silahsız sivil kalabalıklar Rus zırhlı konvoylarının önünde durdu.
Aynı anket, Ukraynalıların %88’inin ülkelerinin Rus işgalini başarıyla püskürteceğine inandığını gösterdi. İnsanlık tarihinde birçok kez olduğu gibi, karanlıkta her zaman umut vardır.
***Mutluluk, adalet, özgürlük, hukuk, insanlık ve sevgi paylaştıkça artar***