Tarihin derinliklerinde insan yalnız başına hayatta kalamayacak kadar zayıf bir canlıydı. Kabileden dışlanmak veya yalnız kalmak, doğada ölüm anlamına geliyordu. Bu yüzden insan beyni, sosyal kabulü doğrudan bir “hayatta kalma şartı” olarak kodladı.
Fonksiyonel MR taramaları, bir kişi dışlandığında veya reddedildiğinde beyindeki anterior singulat korteks bölgesinin aktifleştiğini gösterdi. Bu bölge, fiziksel bir darbe alındığında veya yaralanıldığında uyarı veren acı merkezidir. Yani beynimiz, sosyal bir dışlanmayı fiziksel bir yaralanmadan ayırt edemez; “beni sevmiyorlar” düşüncesini adeta et kesilmesi kadar gerçek bir acı olarak deneyimler. Bu yüzden insanlar, dışlanma korkusuyla kendi karakterlerinden ödün vermeye, ait hissetmedikleri toplulukların içinde kaybolmaya ve sürekli bir onay arayışına mahkum olurlar.
***Mutluluk, adalet, özgürlük, hukuk, insanlık ve sevgi paylaştıkça artar***

